در ژانویه امسال، نام دکتر کاملیا در فهرست هشت پژوهشگر برتر دانشگاه تلکام قرار گرفت که موفق به دریافت بودجه ملی از برنامه RIIM شدند. ماموریت او فراتر از محاسبات پیچیده مهندسی است؛ او در پی ساخت دستگاهی پوشیدنی است که به صورت لحظهای و بدون نیاز به سوراخ کردن پوست، سطح گلوکز خون را در کودکان پایش کند. در کشوری که تمام حسگرهای پیشرفته از اروپا و آمریکا وارد میشوند، این قدم به معنای بازگشت استقلال به سفرههای خانوادههایی است که میان هزینه درمان و تغذیه فرزندانشان مردد ماندهاند.
ساختار فعلی مدیریت دیابت در اندونزی بر واردات صددرصدی متکی است. حسگرهای تجاری موجود، اگرچه دقیق هستند، اما برای اکثر خانوادههای اندونزیایی قیمتی گزاف دارند و پوشش بیمه سلامت ملی برای نوارهای تست روزانه محدود است. دکتر کاملیا با تکیه بر دانش پردازش سیگنالهای زیستپزشکی، به دنبال جایگزینی است که در همان خاک و برای همان نیازها طراحی شده باشد.
تصویر نهایی که در آزمایشگاههای باندونگ تعقیب میشود، ساده و انسانی است: حسگری کوچک بر مچ دست کودک که با نوری ملایم، وضعیت سلامت او را نمایش میدهد. این نور، جایگزین زخمهای کوچکی خواهد شد که سالها بر سرانگشتان نسل جدید اندونزی مانده است. دکتر کاملیا و تیم او اکنون در حال تبدیل این پروتوتایپها به ابزاری هستند که نه تنها صنعت پزشکی اندونزی را به خودکفایی نزدیک میکند، بلکه حق طبیعی یک کودک برای زندگی بدون ترس از سوزن را به او بازمیگرداند.