او سالها رادیوهای خراب همسایهها را تعمیر کرد و در همان تعمیرها اصول برق را از دل دستگاهها بیرون کشید — بیآنکه کسی برایش درس بدهد. پیش از رسیدن به باتریها، سراغ باد رفت: مولدی با موتوری چرخان ساخت که قرار بود جریان بدهد. در شبهای بیباد چیزی نمیداد، و او کنارش گذاشت.
دست او به هواپیمای کوچکی هم رسیده است، ساختهی خودش و با کنترل از راه دور، که یک بار از روی رودخانهی کاوانگو گذشت و به آنگولا رفت.
مادرش، ورونیکا کاپومبورو، وقتی نتیجهی کار پسرش را دید نتوانست احساسش را پنهان کند. امید او روشن است: پذیرش ویسنتیوس در مرکز آموزش فنی و حرفهای، جایی که آنچه پسرش خودش آموخته نامی رسمی پیدا کند.
این ارقام زمینهی کار او را میسازند. کاوانگوی غربی، که در سال ۲۰۱۳ از تقسیم منطقهی کاوانگو پدید آمد، از کمبرقترین بخشهای نامیبیاست و ۱۲۳٬۲۶۶ نفر جمعیت دارد. حوزهی موسسه، که چواگی در آن است، ۱۳٬۶۵۹ نفر را در خود جای داده. شرکت توزیع برق شمال، نورد، چند میلیون دلار نامیبیا برای کشیدن خط و نصب ترانسفورماتور در منطقه در دست دارد و تابستان گذشته نزدیک به دویست خانه در حاشیهی نکورنکورو به شبکه وصل شد. فاصله است که هزینه میسازد؛ هرچه خانهها پراکندهتر، سیم بلندتر.
ترک تحصیل هم در این منطقه استثنا نیست: ۸۰۹ نفر در سال ۲۰۲۴، ۱٬۴۶۰ نفر در ۲۰۲۵. مسئولان آموزشی از فقر، خانههایی که سرپرستشان کودک است، راههای طولانی تا مدرسه و کار مزدی — چراندن دام، فروش ماهی — نام میبرند.
نزدیکترین مراکز آموزش فنی در روندو هستند، آن سوی رودخانهی مرزی میان دو کاوانگو. مؤسسهی دریایی و شیلات نامیبیا که مادرش به آن فکر میکند در والویسبی است، کنار اقیانوس اطلس، در آن سر کشور.
فعلاً اما، هر شب، چراغهای قرمز کوچک در اتاقهای خانهای در چواگی روشن میشوند.