داستان این کشف به سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ بازمیگردد، زمانی که کشتی تحقیقاتی پورتو دسیادو در میان امواج خروشان اطلس جنوبی تاب میخورد. در آن زمان، تورهای فلزی سنگین در عمق بیش از یک کیلومتری، جایی که فشار آب هر موجود ضعیفی را در هم میشکند، بر بستر دریا کشیده شدند. مارتین بروگر و ماریانو مارتینز، همکاران فلورس، نمونههایی را از درههای زیردریایی استخراج کردند که محل تلاقی جریانهای سرد قطب جنوب و آبهای سابآنتارکتیک بود.
آنچه فلورس و تیمش در موسسه ایبیومار کشف کردند، تنها یک گونه جدید نبود، بلکه سردهای کاملاً متمایز با نام علمی Bathycidaris argentina است. آنها با ترکیب کالبدشکافی سنتی و تحلیلهای پیشرفته دیانای، ذرهذره پیوندهای این موجود را با خانواده کتنوسیداریده (Ctenocidaridae) آشکار کردند. این فرآیند طولانی، تلاشی بود برای فهمیدن اینکه چگونه حیات در محیطی که هیچ نوری به آن نمیرسد، خود را بازتعریف کرده است.
در این سرمای مطلق، این توتیای دریایی استراتژی عجیبی برای بقا برگزیده است. برخلاف بستگان خود در آبهای سطحی که نوزادانشان را در جریانهای نامعلوم آب رها میکنند، مادههای این گروه نوزادان خود را میان خارهای محافظشان نگاه میدارند. لمس این خارهای چترمانند، که نوزادان را تا زمان بلوغ در آغوش میکشند، تصویر دقیقی از مراقبت در خشنترین جای زمین به دست میدهد.
کشف این موجود، بخشی از پازل بزرگتری است که دانشمندان آرژانتینی از سال ۲۰۱۲ در حال تکمیل آن هستند؛ درهای زیردریایی که تاکنون دهها گونه جدید از مرجانها، سختپوستان و ستارههای دریایی را در خود پناه داده است. برای فلورس، این توتیا بیش از یک عدد در فهرست تاکسونومیک است؛ او میداند که هر خار ظریف این موجود، شاهدی بر انطباق شگفتانگیز زندگی با سکوت و فشار اعماق است.