پیش از این، مطالعه بازسازی اعصاب مستلزم متوقف کردن زمان بود؛ دانشمندان ناچار بودند موجود را بیهوش کنند یا در فواصل زمانی مختلف از نمونههای متفاوت تصویربرداری کنند تا بفهمند سلول چگونه خود را ترمیم میکند. اما این روش جدید، نیاز به مواد شیمیایی بیهوشی را که فعالیت سلولی را مختل میکردند، از میان برداشته است. اکنون، در حالی که این کرم کوچک به آرامی در محیط کشت خود میلغزد، میتوان جوانه زدن و حرکت رشتههای عصبی (آکسونها) را برای پیوند دوباره، در همان لحظه وقوع مشاهده کرد.
انتخاب این موجود تصادفی نیست. بدن کاملاً شفاف C. elegans به محققان اجازه میدهد بدون نیاز به شکافتن بافتها، به درون سیستم عصبی او خیره شوند. این کرم که نخستین بار در دهه شصت میلادی توسط سیدنی برنر برای درک حیات پیشنهاد شد، تمام ۳۰۲ سلول عصبیاش پیشتر با دقتی ریاضی نقشهبرداری شده است؛ نقشهای که زیستشناسان آن را «ذهن یک کرم» مینامند.
اهمیت این مشاهده در شباهتهای بنیادین میان فرآیندهای سلولی کرم و انسان نهفته است. وقتی یک عصب در اثر سکته مغزی یا صرع آسیب میبیند، مکانیسمهای بازسازی که در این کرم میکروسکوپی دیده میشوند، همان مسیرهایی هستند که علم پزشکی دهههاست به دنبال فعالسازی مؤثر آنها در مغز انسان میگردد. پژوهشگران در هند اکنون ابزاری در اختیار دارند که با هزینهای اندک، امکان تکرار هزاران باره این آزمایش را فراهم میکند.
این روش نه تنها یک پیشرفت فنی، بلکه نوعی صبوری علمی است؛ تماشای آرام و بیواسطه حیات در حالی که تلاش میکند خود را از نو بسازد. در دنیای میکروسکوپی این موجود شفاف، هر حرکت کوچکِ یک رشته عصبی برای یافتن جفت خود، داستانی از بقا را روایت میکند که شاید روزی به بازگشت توان حرکت یا تکلم در یک انسان منتهی شود.