گویرا اوگا در زبان گوارانی یعنی «خانه پرندگان». پناهگاه در اواخر دهه ۱۹۹۰ کنار جاده ملی ۱۲، چند کیلومتر مانده به ورودی پارک ملی ایگواسو، برای درمان پرندگانی ساخته شد که خودروها، خطوط برق و قاچاقچیان زخمیشان کرده بودند. حالا همانجا نقطه آغاز برنامهای است که سازمان Aves Argentinas همراه با نهادهای برزیلی، از جمله Parque das Aves در فوز دو ایگواسو، پیش میبرد.
پرندگانی که از قرنطینه و معاینه سربلند بیرون میآیند به قفس بزرگ جنگلی در ذخیرهگاه پوئنته ورده در شبهجزیره آندرسیتو منتقل میشوند. آنجا کاری در پیش دارند که در اسارت از یاد رفته بود: پرواز در مسافتهای طولانی، شناختن میوهها و جوانههای بومی بهعنوان غذا، و بازیافتن آن محتاطی که پرنده وحشی را زنده نگه میدارد.
شکار، تجارت غیرقانونی حیوانات خانگی و نابودی زیستگاه این گونه را از آرژانتین پاک کردند. جنگل اطلس بالای پارانا امروز به حدود هفت درصد گستره اولیهاش رسیده است؛ بزرگترین قطعه پیوسته باقیمانده، حدود ۱٫۱ میلیون هکتار، در میسیونس است. طوطیهای بزرگ بذر نخلها و درختان میوهدار را پراکنده میکنند — کاری که با رفتن آنها از جنگل رخت برمیبندد.
دسامبر گذشته در پوئنته ورده جوجهای از تخم بیرون آمد؛ نخستین تولد در طبیعت پس از دههها. نامش را خولیان گذاشتند. یک ماه زنده ماند.
تجربهای مشابه در استان کوریینتس مسیر را نشان داده است: از ۲۰۱۵ ماکائوهای بالسرخ در پارک ایبرا رها شدند و در ۲۰۲۰ نخستین جوجههای وحشی پس از بیش از صدوپنجاه سال ثبت شدند. همانجا هم پرندگان با تلهمتری دنبال میشوند و در دوران گذار غذای کمکی میگیرند.
هشت پرنده امسال نیز در نخستین هفتهها اجازه دارند شبها به قفس بازگردند، تا زمانی که استقلال کامل به دست آورند. برگزارکنندگان امیدوارند این رهاسازی سرانجام جمعیتهای پراکنده ماکائو را در میسیونس، برزیل و پاراگوئه دوباره به هم وصل کند.