سالها بود که سواحل ویدما در قرنطینهای ناخواسته به سر میبردند. تجمع باکتریهای رودهای، مردم شهر را از لمس آب محروم کرده بود و آنها در تجمعاتی موسوم به «آغوش برای رودخانه»، خواستار حرمت بخشیدن به جریانی بودند که هویت شهرشان را شکل میداد. از ژانویه ۲۰۲۴، این روند بهطور کامل تغییر کرد و اکنون تمامی پسابهای این شهر ۱۰۰ هزار نفری، پیش از آنکه راهی به رودخانه بیابند، در چرخهای دقیق مهار میشوند.
قلب این دگرگونی، تصفیهخانهای به وسعت ۳۰۰ هکتار است که در ارتفاعی بالاتر از سطح شهر بنا شده است. این یک پیروزی فنی بر جاذبه است؛ لولهها و پمپهای قدرتمند، فاضلاب را نه به سوی بستر طبیعی رودخانه، بلکه با فشاری مداوم به سمت فلات نیمهخشک بالا میبرند تا در برکههای تثبیت، از آلایندهها پاک شوند.
هزینه حفظ این پاکیزگی اندک نیست؛ مصرف برق روزانه این سامانه به بیش از ۴۰ میلیون پزو میرسد، اما ایود تأکید دارد که اکنون ۷۵ درصد از هزینههای عملیاتی از درآمدهای خود شرکت تأمین میشود. این استقلال مالی، وابستگی به خزانه استانی را به حداقل رسانده و تداوم کار پمپها را تضمین کرده است.
تصویر نهایی این تلاش، آبی است که دیگر بار گناه شهر را به دوش نمیکشد. مقامات محلی اکنون در حال بررسی طرحهایی هستند تا پساب تصفیه شده را برای آبیاری مراتع و زمینهای کشاورزی در فلات مرتفع به کار گیرند. ریو نگرو، که زمانی با هر موجش آلودگی را به پاییندست میبرد، اکنون در سکوت و زلالی به مسیر خود به سوی اقیانوس ادامه میدهد.