او به همراه شریک خود، آرتور موسینگوزی، مؤسسه Kaaro Health را بنیان نهاد؛ کلمهای که در زبان محلی به معنای «روستا» است. آنها کانتینرهای ترابری دریایی را که از بندر مومباسا در کنیا میآمدند، بازسازی کرده و به پانلهای خورشیدی مجهز ساختند تا در مناطقی که برق شهری وجود ندارد، به صورت مستقل فعالیت کنند. درون این دیوارهای فلزی، صدای تپش قلب جنین از طریق دستگاههای سونوگرافی شنیده میشود و پرستاران محلی از طریق لینکهای دورپزشکی، با پزشکان متخصص در کامپالا مشورت میکنند.
این طرح تنها یک مداخله موقت نیست، بلکه ساختاری برای استقلال اقتصادی زنان ایجاد کرده است. پرستاران محلی که این درمانگاهها را اداره میکنند، در یک بازه زمانی سه تا پنج ساله، از طریق درآمد حاصل از ویزیتها و بیمههای خرد، به تدریج مالکیت کامل این واحدهای درمانی را به دست میآورند. این مدل باعث شده است که حتی در سختترین شرایط، مانند جزایر سِسه در میان دریاچه ویکتوریا، مراقبتهای اولیه پزشکی از حد یک آرزو فراتر رفته و به واقعیت روزمره تبدیل شود.
در مناطقی که پیش از این برای یک آزمایش خون ساده یا معاینه کودک، نیاز به اجاره قایقهای خصوصی و سفرهای طولانی بر روی آب بود، اکنون نرمافزارهای سفارشی این درمانگاهها اطلاعات بیماران را به صورت آفلاین ثبت کرده و در اولین فرصت اتصال به اینترنت، با سرورهای ابری همگامسازی میکنند. کیوموگیشا با این کار نشان داد که چگونه میتوان با استفاده از اشیاء رهاشده در بنادر و تخصص بومی، خلأ بزرگی را در نظام سلامت یک کشور پر کرد.