بیمارستان جراحی ترمیمی در منطقه شرقی امان، پناهگاه کسانی است که بدنهایشان در میانه درگیریهای خاورمیانه در هم شکسته است. جراحان ارتوپد، فک و صورت و پلاستیک که خود از اهالی همین جغرافیا هستند، تخصصی کمیاب در درمان جراحات ناشی از انفجار و ترکش بهدست آوردهاند. آنها نه تنها استخوانهای خرد شده را پیوند میزنند، بلکه با حوصلهای بیپایان، چهرههایی را که در آتش سوختهاند دوباره ترسیم میکنند.
بسیاری از بیماران با عفونتهای مقاوم به دارو از غزه یا یمن میرسند. برای مقابله با این چالش، بیمارستان به آزمایشگاه میکروبیولوژی پیشرفتهای مجهز شده است که نمونههای بافت استخوانی را پیش از هر جراحی بررسی میکند. مارک شاکال، مدیر این مأموریت، با نگاهی به حجم پروندهها میگوید که تخصصِ انباشته شده در این دیوارها، نیازی است که تا سالها پابرجا خواهد ماند.
در طبقات بالاتر، جایی که بوی مواد ضدعفونیکننده با عطر ضعیفی از گلها در هم میآمیزد، بیماران در دورههای آموزشی عطرسازی و آرایشگری شرکت میکنند. این بخشی از برنامه بازگشت به جامعه است؛ تلاشی برای اینکه فرد پس از ماهها بستری بودن، دوباره خود را نه به عنوان یک مجروح، بلکه به عنوان یک نانآور یا هنرمند بشناسد. حتی کودکان نیز از تحصیل باز نمیمانند و در مدرسهای که در دل بیمارستان بنا شده، درسهایشان را دنبال میکنند.
در اینجا مهندسان با اسکنرهای سهبعدی، ماسکهای شفافی برای صورتهای سوخته میسازند تا با فشاری دقیق، جای زخمها را هموار کرده و امکانِ دوباره لبخند زدن را فراهم کنند.
در سال گذشته، علیرغم تمام محدودیتها، ده کودک از غزه برای درمانهای پیچیده به این مرکز منتقل شدند. مراقبت از آنها تنها به اتاق عمل ختم نمیشود؛ فیزیوتراپیستها و روانشناسان ماهها در کنارشان میمانند تا لرزش دستها و هراسِ ذهنهایشان آرام گیرد. این بیمارستان، فراتر از یک واحد درمانی، به مکانی بدل شده است که در آن شأن انسانی، قطعه به قطعه، دوباره چیده میشود.