این دانشمند اندونزیایی و تیمش در مؤسسه تکنولوژی سپولوه نوپمبر (ITS)، فرآیند پیچیده شکست کاتالیزوری را به ابزاری برای استقلال اقتصادی تبدیل کردهاند. آنها به جای استفاده از فلزات گرانبها و کمیاب، از ترکیبی از اکسید نیکل و اکسید مس بهره جستند تا دمای مورد نیاز برای تبدیل روغن نخل به بنزین را از ۴۲۰ به ۳۸۰ درجه سانتیگراد کاهش دهند. این تغییر به ظاهر کوچک، بازدهی تولید را به ۸۳ درصد رسانده است.
آنچه در دستان آردیانانتا میدرخشد، تنها یک محصول شیمیایی نیست؛ بنزین «بنویت» با ترکیب زنجیرههای هیدروکربنی که دقیقاً با بنزین تجاری مطابقت دارد، اجازه میدهد موتورهای موجود بدون هیچ تغییری به کار خود ادامه دهند. بوی تند گازوئیل فسیلی جای خود را به عطری ملایمتر داده است که ریشه در مزارع وسیع نخل این مجمعالجزایر دارد.
جوهر اصلی این تلاش در مفهوم «بدون پسماند» نهفته است. آردیانانتا توضیح میدهد که حتی بقایای مایع این فرآیند نیز هدر نمیرود و میتواند به عنوان سوخت در اجاقهای خانگی کشاورزان استفاده شود. او در برابر خبرنگاران، از آیندهای میگوید که در آن دهقانان دیگر نگران قیمتهای جهانی نفت در بازارهای دوردست نیستند، چرا که سوخت موتورهایشان در همان زمینی میروید که بر آن کار میکنند.
در کشوری که سالانه میلیونها تن روغن نخل صادر میکند، این بازگشت به منابع داخلی، پاسخی انسانی به بحرانهای اقلیمی و تورم است. دکتر آردیانانتا با این دستاورد، نشان داد که دانش اگر با شناخت عمیق از نیازهای محلی همراه شود، میتواند سدی در برابر ناپایداریهای جهان مدرن بسازد.