زمانی این رودخانه چیزی جز یک کانال روباز برای دفع پسماند نبود. در آغاز قرن بیستم، مهندسان مسیر آب را وارونه کردند تا آلودگی را از منبع آب آشامیدنی شهر دور کنند. در منطقهای که به «نهر حباب» معروف شد، گاز متان حاصل از بقایای متروک کشتارگاههای گوشت چنان از کف آب برمیخاست که سطح رودخانه همواره در حال جوشیدن به نظر میرسید. این منظره زشت، نمادی از بیرحمی صنعت نسبت به طبیعت بود که برای نسلها در حافظه شهر باقی ماند.
تغییر نه با معجزه، بلکه با ارادهای صبورانه آغاز شد. از سال ۱۹۷۹، انجمن تحت مدیریت فریزبی شروع به بازتعریف نسبت شهر با رودخانهاش کرد. با اجرای طرح عظیم تونلها و مخازن زیرزمینی در عمق لایههای سنگی، سرریز فاضلاب مهار شد و نصب سیستمهای گندزدایی با اشعه فرابنفش در تصفیهخانهها، باکتریها را از میان برد. اکنون آن حبابهای متعفن جای خود را به حرکت نرم سمورهای آبی و بازگشت خرچنگهای رودخانهای دادهاند که تنها در آبهای پاکیزه دوام میآورند.
در کمپین «قطعنامههای رودخانه وحشی» که تا بهار ۲۰۲۶ ادامه دارد، فریزبی بر بازگشت گونههایی نظیر خفاشهای قهوهای کوچک و سمورها تاکید میکند. او این مسیر را یکی از بزرگترین داستانهای بازگشت در تاریخ زیستمحیطی مینامد. این موفقیت، محصول چهل و هفت سال سیاستگذاری، مهندسی دقیق و پیگیری مدنی است که ثابت میکند طبیعت اگر فرصتی بیابد، با سخاوت به خانهاش بازمیگردد.
امروز رودخانه شیکاگو دیگر یک بنبست صنعتی نیست، بلکه شریانی است که پس از ۱۵۰ سال دوباره نفس میکشد. هر لرزش کوچک آب که از حرکت یک ماهی یا شیرجه یک سمور حاصل میشود، پاداش دههها پافشاری بر حقی است که زمانی از این رودخانه سلب شده بود.