قلب این تلاش، سازههایی ساده اما هوشمندانه به نام «ستارههای مرجانی» است. این قابهای فولادیِ ششضلعی که با لایهای از شن پوشانده شدهاند، توسط مارتن ولی و تیم غواصان محلی در بستر دریا مستقر میشوند. آنها قطعات شکسته و کوچک مرجان را با دقتِ یک زرگر به این ستارهها میبندند تا در میان جریانهای نیرومند اقیانوسی که میان اقیانوس هند و آرام در نوسان است، پناهگاهی برای رشد پیدا کنند. زبریِ شنهای روی فولاد زیر انگشتان غواص، نخستین تکیهگاهی است که بازوهای ظریف مرجان به آن چنگ میزنند.
این روش که پیشتر در سولاوسی آزمایش شده بود، اکنون به دست غواصان بومی سپرده شده است. آنها که سالها شاهد رنگباختن خانههای دریایی خود بودند، حالا در نقش باغبانانی ظاهر میشوند که در عمق آب، شبکهای از فولاد و حیات را به هم میبافند. هر ستاره، با بستهای پلاستیکی سادهای به ستاره مجاور متصل میشود تا زنجیرهای مستحکم در برابر تلاطم آب شکل بگیرد.
آنچه در این همکاری میان «مرکز مثلث مرجانی» و بخش علمی شرکت مارس اهمیت دارد، پیوند میان تکنولوژی و انسان است. در منطقه نوسا پنیدا، که پناهگاه سفرهماهیها و لاکپشتهای غولپیکر است، بازسازی نه یک پروژه مهندسی سرد، بلکه یک کنش انسانی برای جبران گذشته به شمار میرود. غواصانی که از جوامع محلی برخاستهاند، هر روز بر رشد این سازهها نظارت میکنند و شاهدند که چگونه فولادِ بیجان در زیر لایههای آهکی مرجانها ناپدید میشود.
اینجا، در میان مجمعالجزایر اندونزی، یک تصمیم اداری به یک حرکت حیاتی در اعماق بدل شده است. وقتی یک تیم چهارنفره از غواصان میتواند در یک روز پانصد واحد از این ستارهها را در کف دریا مستقر کند، ما نه با یک معجزه، بلکه با ارادهای منظم روبرو هستیم که میخواهد آنچه را که طی دههها ویران شده، با صبوری و قطعهبهقطعه ترمیم کند.