پزشکان در بیمارستان مرکزی شماره یک تیانجین و دانشگاه پکن، مسیری متفاوت از روشهای معمول را برگزیدند. آنها به جای تکیه بر اعضای بدن اهداکنندگان متوفی که همیشه کمیاب و با خطر پسزدن همراه هستند، از سلولهای چربی خود بیمار استفاده کردند. با استفاده از ترکیبات شیمیایی خاص، این سلولها بازبرنامهریزی شدند تا به سلولهای بنیادین پرتوان تبدیل شوند و سپس در محیط آزمایشگاه، هنرِ ساخت انسولین را بیاموزند.
برخلاف پروتکلهای قدیمی که سلولها را به کبد تزریق میکردند، این خوشههای سلولی جدید در زیر غلاف عضلات شکم قرار گرفتند. این انتخاب آگاهانه به تیم پزشکی اجازه داد تا با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی، وضعیت پیوند را به دقت زیر نظر بگیرند و در صورت لزوم، بدون خطر خونریزیهای جدی کبد، به آنها دسترسی داشته باشند.
هفتاد و پنج روز پس از آن جراحی کوتاه، معجزهای بیولوژیکی در سکوت رخ داد: بدن بیمار به تنهایی شروع به تنظیم قند خون کرد. اکنون، بیش از پنج ماه است که او بدون هیچ منبع خارجی، تعادل حیاتی خود را حفظ کرده است. برای او، این دستاورد در یک جمله ساده و انسانی خلاصه میشود: او اکنون میتواند با خیال آسوده «هاتپات» بخورد، غذایی که طعم تند و گرم آن سالها برایش به خاطر قند موجود در سسها ممنوع بود.
این زن جوان که ترجیح میدهد نامش فاش نشود، نخستین نفر از سه بیماری است که در این کارآزمایی بالینی تحت نظر هستند. دانشمندان اکنون در تلاشاند تا با ویرایش ژنتیکی، این سلولها را چنان برای سیستم ایمنی بدن ناآشنا کنند که حتی نیاز به داروهای سرکوبکننده ایمنی نیز از میان برود. آنچه در تیانجین رخ داد، فراتر از یک گزارش آزمایشگاهی، لحظهای است که در آن اراده انسان و دقت علم، بندهای یک بیماری مزمن را از دست و پای یک زندگی گشودند.