همهچیز از یک دوره آموزشی آبزیپروری در جزایر مرانتی در سال ۲۰۱۱ آغاز شد. آنجا یاد گرفت که درختان حرا آب لبشور را برای حوضچههای ماهی و میگو تصفیه میکنند. سالهای بعد را صرف دیدار از گروههای احیای جنگل حرا در سراسر شهرستان سیاک کرد و داوطلبان را دور هم جمع آورد.
وقتی به سِمَت کدخدایی روستا انتخاب شد، بودجه محلی را به سمت احیای ساحل هدایت کرد و حدود ۱۰ هزار نهال از سازمان محیط زیست گرفت. در اندونزی، کدخداها شش سال انتخاب میشوند و اختیار انتقال سالانه بودجه روستایی دولت مرکزی را در دست دارند — همان سازوکاری که کار او را ممکن کرد و باخت در انتخابات بعدی آن را متوقف ساخت.
او دست نکشید. در سال ۲۰۲۴ دوباره با سازمانهای غیرانتفاعی یایاسان گامبوت، مرکز محیط زیست جهانی و آرامکو آسیا سنگاپور تماس گرفت و کار را از سر گرفت.
در تابستان امسال، دانشآموزان مدرسه، اهالی روستا و شرکای سازمانی در بتینگ سلایانگ — کمتر از پانصد متر از یک مدرسه ابتدایی — نهال کاشتند. هدف حدود ۲۵ هکتار ساحلی است که درختان حرا از آن ناپدید شدهاند. «از این محل به عنوان خزانه نهالهای جدید استفاده خواهیم کرد،» میگوید.
گونه غالب در سواحل شرقی ریائو ریزوفورا است؛ چوب متراکمی که خوراک کورههای زغالسازی بود و بیشتر خط ساحلی را برهنه کرد. حالا همان گونه را دوباره میکارند، چون ریشههای پایهمانندش رسوب را نگه میدارد. اما نرخ زندهماندن نهالها در جنوب شرق آسیا اغلب پایین است. آنچه سرنوشت را تعیین میکند روز کاشت نیست، بلکه سالهای اول است: میخ کوبیدن، علف زدن، برگشتن.
ماهیگیران منطقه میگویند ذخایر ماهی نزدیک ساحل نشانههایی از بازگشت دارد. مقامات محلی اکنون در پی وضع مقررات تازه برای حفاظت از جنگلهای حرا و مقابله با آلودگی رودخانهاند. نهالها همچنان شکنندهاند.
ادامه میدهیم. حتی اگر تنها باشی، ادامه بده.