بیماری چشم ساموئل از چهارسالگی شروع شد و در هشتسالگی بیناییاش را کامل از دست داد. او اهل گیچومبی است. تحصیل را در دبستان کیگوگو آغاز کرد و بعد به مؤسسهی آموزشی کودکان نابینا در کیبهو رفت. از آن پس کتابها برایش ردیفهایی از نقطههای برجسته بودند که باید با سرانگشت خوانده میشدند.
کارنامههایش مسیر یکنواختی نداشتند. در سالهای اول دبستان حدود ۹۰ درصد میگرفت. در سالهای آخر دبستان نمرههایش به ۸۰ درصد رسید. در دورهی اول متوسطه دوباره بالا رفت و به ۸۵ تا ۸۹ درصد رسید و در دورهی دوم از ۹۳ درصد گذشت. شاخهی او چهار زبان را در بر میگیرد: انگلیسی، فرانسوی، کینیارواندا و سواحیلی. به گزارش «آگاچیرو پرس»، نمرهی او در میان همهی داوطلبان کشور هم در رتبهی یازدهم قرار گرفت.
ساموئل در این امتحانات تنها نبود. از مدرسهی کیبهو ۱۵ داوطلب در امتحانات پایان متوسطه شرکت کردند و هر ۱۵ نفر پذیرفته شدند. به گفتهی همان گزارش، این نخستین بار بود که شاگردان این مدرسه در این امتحانات شرکت میکردند. بالاترین نمرهی مدرسه را هم ساموئل نگرفت. همکلاسیاش نیراگیره گادی در شاخهی تاریخ، جغرافیا و ادبیات ۹۴٫۲۷ درصد گرفت و در آن شاخه نفر اول کشور شد.
این مدرسه را خواهر رافائلا نالنچ بنیان گذاشت. او عضو «خواهران فرانسیسکنی خادم صلیب» است، جمعیتی لهستانی در لاسکی، نزدیک ورشو. این جمعیت را یک زن نابینا به نام الژبیتا روژا چاتسکا بنیان گذاشته بود. هزینهی ساخت مدرسه را وزارت امور خارجهی لهستان پرداخت. بخش ابتدایی آن نخستین مدرسهی کودکان نابینا در رواندا بود. امروز خواهران لهستانی، کنیایی و رواندایی کنار آموزگاران غیرروحانی در آنجا درس میدهند. کارکنان مدرسه میگویند وسایل کمکآموزشی گران است و وارد کردنش دشوار، و مدرسه برای تهیهی آن به کمک اهداکنندگان وابسته است.
ساموئل میخواهد در دانشگاه روزنامهنگاری یا علوم تربیتی بخواند. هر دو پیشه با کلمه سروکار دارند، با همان چیزی که او سالها با سرانگشتانش، نقطه به نقطه، آموخته است.