این صحنه در دبیرستان دولتی مهاتما گاندی ساندیپانی میگذرد، در شهرک کارکنان شرکت دولتی BHEL در بوپال، مرکز ایالت مدھیا پرادش. بسیاری از شاگردان این مدرسه از خانوادههای کارگریاند و برخی از آنها از ایالتهای جارکند، بیهار و بنگال غربی به این شهر مهاجرت کردهاند. آزمایشگاهی که آرچانا شوکلا در این مدرسه ساخته تقریباً همهاش از چیزهایی است که دیگران دور ریخته بودند.
نیمکتهای فلزی کهنه حالا قاب مدلهای ریاضی شدهاند. لاستیکهای فرسوده به یک بازی ریاضی تبدیل شدهاند که شاگردان با دست انجامش میدهند. برای درس فشار و نیرو، شوکلا تختهای ساخته که ۷۵۰ میخ در آن کوبیده شده است. شاگردان اثر یک میخ تنها را با اثر صدها میخ کنار هم مقایسه میکنند و قانونی را که در کتاب خواندهاند، این بار لمس میکنند.
توضیح شوکلا ساده است. به گفتهٔ او، شاگردی که نموداری را با دست خودش از گِل میسازد، نمیتواند آن را فقط حفظ کند. باید فکر کند که هر بخش کجا قرار میگیرد و به کدام بخش دیگر وصل است. گزارش شبکهٔ ETV Bharat از دو شاگردی نام میبرد که روی این مدلها کار کردهاند: سومیت ویشواکارما از کلاس دهم و رودرانش.
شوکلا دکترا دارد و علوم و زیستشناسی تدریس میکند. او حدود پانزده سال است که با پروژههای عملی، کارهای محیطزیستی و راهنمایی شاگردان کار میکند. در حیاط مدرسه برای هر درخت یک کد QR گذاشته تا بشود آن را در نقشهٔ درختان مدرسه پیدا کرد. روز مدرسه را هم با ده تا پانزده دقیقه فعالیت شروع میکند: از شاگردان میپرسد حالشان چطور است و بخشی از درس را با قصه میگوید. به نوشتهٔ ETV Bharat، برخی از شاگردان سابق او اکنون در مؤسسههای IIT و AIIMS درس میخوانند یا در خدمات دولتی کار میکنند.
خبر جایزه یک روز جمعه، حدود ساعت شش عصر، با یک ایمیل به دستش رسید. چند هفته بعد، در روز آموزگار هند، رئیسجمهور دروپادی مورمو جایزه را در تالار ویگیان بهاوان دهلی نو به او داد. امسال این جایزه به ۸۲ آموزگار از سراسر کشور رسید.
نام مدرسه از ساندیپانی گرفته شده است. در سنت هندو، این فرزانه در آشرامی در اوجین، حدود ۱۹۰ کیلومتر دورتر از بوپال، کریشنا را تعلیم داد. در بوپال، شاگردان هنوز کاشیهای شکسته را با خاک رس میپوشانند و درس زیستشناسی را با دستهایشان میآموزند.