دکتر بری جولیاندی، پژوهشگر دانشگاه آیپیبی در بوگور، با نگاهی پرسشگر به این سنت قدیمی نگریست. او به همراه تیمی متشکل از میلا سوهندرا، هودا داروسمان، سیتی سعدیه و فیتماواتی، تلاش کردند تا آنچه را که بومیان با تجربه آموخته بودند، در ترازوی علم بسنجند. این گیاه که در گیاهشناسی با نام Phanera semibifida شناخته میشود، ویژگی عجیبی دارد: برگهای دوشاخهای آن شبهنگام یا هنگام بارش باران، گویی برای محافظت از خود، به آرامی روی هم تا میشوند.
در سکوت آزمایشگاه، تیم پژوهشی عصاره ساقه این گیاه را استخراج کرد و با حجم انبوهی از پلیفنولها روبرو شد. آزمایشها نشان داد که این عصاره میتواند آنزیم آلفا-گلوکوزیداز را مهار کند؛ واکنشی حیاتی که سرعت تبدیل کربوهیدراتها به قند را در بدن کاهش میدهد و مانع از جهش ناگهانی گلوکز در خون میشود. این فرآیند دقیقاً همان هدفی است که داروهای مدرن دیابت دنبال میکنند، اما این بار منبع آن نه در لولههای آزمایش، بلکه در خاکهای گرمسیری اندونزی نهفته بود.
اهمیت این کشف در کشوری که یکی از پنج رتبه نخست دیابت در جهان را دارد، فراتر از یک دستاورد آزمایشگاهی است. نوآوری این تیم که با عنوان «عصاره ساقه کانگکانگ کاتوپ به عنوان درمان هایپرگلیسمی» معرفی شده، در فهرست برترین نوآوریهای اندونزی در سال ۲۰۲۵ قرار گرفته است. جولیاندی و همکارانش ثابت کردند که این داروی سنتی نه تنها موثر، بلکه در آزمایشهای سمشناسی کاملاً ایمن است.
اکنون این گیاه وحشی که روزگاری تنها در حاشیه جنگلهای دورافتاده میرویید، راه خود را به سوی تولید داروهای استاندارد گیاهی باز کرده است. این حرکت، تنها یک پیروزی علمی نیست؛ بلکه ادای احترامی است به دانش بومی مردمی که در سکوت جزایر، تلخی شفابخش طبیعت را قرنها پیش از میکروسکوپها کشف کرده بودند.