این بازار که با نام «اجدادی» در مرکز تاریخی شهر برپا شده، تنها مکانی برای داد و ستد نیست؛ بلکه فضایی است که در آن میریام سولانو، شریک زندگی و کار تورس، و دیگرانی چون ویلیام فوئنتس با آثار ظریف برش چوب خود، سکوت چوب را به سخن وامیدارند. در گوشهای دیگر، گروه مالیوا با استفاده از الیاف گیاهی و پنبه، تکنیکهای بافندگی باستانی را پیش چشم رهگذران بازسازی میکنند. این هنرمندان، مواد خامی را که گاه بر اساس چرخه ماه از دل کوههای آند برداشت شدهاند، به آثاری بدل میکنند که پیوند میان زمین و انسان را یادآوری میکند.
تورس معتقد است که کار او فراتر از ساختن یک شیء است. برای او، هر قطعه چوب داستانی است که باید روایت شود تا از گزند فراموشی در امان بماند. در حالی که گردشگران در میان غرفههای عسل، شیرینیهای سنتی دونا فرمینا و زیورآلات مذهبی قدم میزنند، این هنرمندان بر حفظ اصالتهایی پافشاری میکنند که در اقتصاد شتابزده امروز، به ندرت مجالی برای تنفس مییابند.
بسیاری از این صنعتگران از روستاهای دوردست همچون باریچارا و کوریتی، با اتوبوسهای بینشهری و بارهای سنگین خود را به این میدان رساندهاند. نهادهای محلی مانند IMEBU با ارائه مجوزهای موقت، تلاش کردهاند تا میان اقتصاد غیررسمی این خانوادهها و فضای شهری پیوندی ایجاد کنند. برای ادگار تورس، این چند روز در پارک گارسیا روویرا، فرصتی است تا نشان دهد که چگونه یک تکه چوب ساده، وقتی با دستان هنرمند لمس شود، میتواند به پلی میان گذشتهای دور و معاصریتی بیقرار بدل شود.