او تلفنش را برداشت و عکسها را به FarmerChat فرستاد، اپلیکیشنی که سازمان غیرانتفاعی Digital Green ساخته است. توضیح داد چه میبیند. برنامه بیماری قارچی را شناسایی کرد و او را گامبهگام در یک برنامه درمانی همراهی کرد.
«ظرف چند روز، گسترش بیماری مهار شد،» یاداو میگوید. «کمک کرد شمار زیادی از نهالها را نجات بدهم و زیانم را کم کنم.»
این ابزار از اکتبر ۲۰۲۴ در دسترس است و امروز نزدیک به یک میلیون کشاورز در سراسر هند از آن استفاده میکنند. در میرزاپور، جیوتی دیوی که کارِلا میکارد، برداشت هفتگیاش را به ۲۰ تا ۳۰ کیلوگرم رساند. در بیهار، آنو کوماری که سیبزمینی میکارد، بر اساس پیشبینی بارندگی کاشت را به تعویق انداخت و توفان را پشت سر گذاشت.
این شکاف، دلیل وجود FarmerChat است. کسی که بخواهد در ورانسی درباره یک بیماری قارچی مشورت بگیرد، اغلب کسی را برای پرسیدن ندارد.
سرگذشت این سازمان به سال ۲۰۰۶ بازمیگردد، به پروژهای پژوهشی درون گروه فناوری برای بازارهای نوظهور در Microsoft Research هند. ریکین گاندی، بنیانگذار و مدیرعامل آن، مهندسی هوافضا در MIT و علوم کامپیوتر در کارنگی ملون خوانده بود و پیشتر در اوراکل الگوریتمهای جستوجوی زبانی مینوشت. او حدود شش ماه در روستاهای کارناتاکا قالبهای مختلف آموزش ویدیویی را آزمود، تا به شکلی رسید که سازمان هنوز به کار میبرد: ویدیوهای کوتاه آموزشی که با خودِ کشاورزان محلی ساخته میشوند، نه با کارشناسان بیرونی.
از آن زمان نزدیک به هشت هزار ویدیوی ساختهشده به دست کشاورزان در بیش از پنجاه زبان تولید شده است. Digital Green امروز در هند، اتیوپی، نیجریه، کنیا و برزیل کار میکند و به بیش از هشت میلیون کشاورز میرسد.
چتبات را شرکت Gooey.AI در سانفرانسیسکو ساخته است؛ روی مدلهای GPT و پایگاههای داده برداری در Azure OpenAI اجرا میشود و تشخیص گفتارش را از Bhashini، سکوی فناوری زبانی دولت هند، میگیرد. کشاورزان میتوانند با متن، پیام صوتی یا عکس بپرسند — به انگلیسی، هندی، تلوگو، سواحیلی یا امهری. Digital Green مجموعهای از ۱٬۴ میلیون پرسش و پاسخ کشاورزان را بهصورت عمومی روی Hugging Face منتشر کرده است.
هزینه نیز تغییر کرده است: به گفته سازمان، هزینهای که لازم است تا یک کشاورز شیوهای تازه را بپذیرد از ۳۵ دلار به کمتر از یک دلار رسیده، و هر پاسخ FarmerChat کمتر از چهار سنت خرج برمیدارد.
اوتار پرادش بزرگترین تولیدکننده انبه در هند است، با حدود ۴٬۵ میلیون تن در سال، نزدیک به یکچهارم تولید کشور. رقم لانگرا، یکی از ارقام تجاری این ایالت، از همین ناحیه ورانسی برآمده و پوستش هنگام رسیدن سبز میماند. آنتراکنوز و سفیدک پودری از رایجترین بیماریهای قارچی باغهای انبه هستند و هر دو در رطوبت سریعتر پیش میروند.
نهالهای یاداو زنده ماندند.