تیم جراحی تومور را از بازوی کودک برداشت و استخوان آسیبدیده را با بافتی از بدن خود بیمار بازسازی کرد. این روش — بهجای کاشت پروتز فلزی — در کودکانِ در حال رشد ترجیح داده میشود، چون استخوان پیوندی با گذشت زمان ضخیم میشود و خود را بازسازی میکند، در حالی که ایمپلنت فلزی با طول ثابت به عملهای مکرر برای بلندکردن نیاز دارد.
کنار آترلی دو متخصص ایتالیایی ایستاده بودند: کوستانتینو ارانی، ارتوپد انکولوژیست، و پائولو ساسو، میکروجراح. هر دو با انستیتو ارتوپدی ریتزولی در بولونیا مرتبطاند، مرکزی که از ۱۸۹۶ کار میکند و ثبت تومورهای استخوانیاش دهها هزار پرونده را در خود دارد. ساسو پیشتر در گوتنبرگ عضو تیمی بود که نخستین پیوند دوگانه دست در اسکاندیناوی را انجام داد.
حضور آنها نتیجه هماهنگی میان وزارت بهداشت پاناما و صندوق تأمین اجتماعی بود — ترتیبی اداری که در عمل به این معنا رسید که کودک در کشور خودش بماند.
سیوداد د لا سالود از سال ۲۰۱۹ بهتدریج گشوده شد، بر زمینی در ناحیه پاناما پاسیفیکو، آنسوی کانال. پیش از آن، پروندههای پیچیده کودکان در نظام عمومی عمدتاً به بیمارستان کودکان دکتر خوسه رنان اسکیول در کالیدونیا میرسید، ساختمانی که قدمتش به ۱۹۵۷ بازمیگردد.
جراحی بهتنهایی این بیماری را درمان نمیکند. مسیر استاندارد شیمیدرمانی پیش از عمل، برداشتن تومور، و سپس شیمیدرمانی دوباره است. آنچه در آن اتاق عمل تغییر کرد، محدودتر و در عین حال مشخص است: کودکی که پیشتر میبایست با خانوادهاش کشور را ترک میکرد، بازوی خود را نگه داشت — و در خانه ماند.