به گفتهی آکین اؤز، نایبرئیس اتاق صنعتگران و پیشهوران آهنکار ازمیر، این آخرین کارگاه آهنگری گرم است که هنوز در کمرآلتی کار میکند. کمرآلتی از سدهی هفدهم به بعد رشد کرد و بخشی از آن روی زمینی ساخته شد که از پر کردن بندرگاه درونی ازمیر باستان به دست آمد. داستان این کارگاه در ۱۹۵۵ آغاز شد، وقتی استادِ پدرِ پدربزرگ سلیمان از قونیه به ازمیر آمد. پس از او نوبت پدر سلیمان، عمر آقدمیر، رسید و اکنون نوبت خود سلیمان است.
سلیمان هنوز لحظهای را به یاد دارد که برای نخستین بار چکش برقی را دید: «مسحورش شدم. همانجا فهمیدم که از این راه زندگی خواهم کرد.» و میگوید: «از بچگی... اینجا با آهنگری گرم کار کردهام.»
اما دلبستگی جای سفارش را نمیگیرد. ابزارهایی که روزگاری نان این کارگاه بودند، مثل برشهای کف کفش و سوزنهای توتون، دیگر خریداری نداشتند. در ۲۰۱۴ سلیمان یک حساب اینستاگرام باز کرد تا مشتری تازه پیدا کند. دو سال بعد، مردم سراغ تبرهایی آمدند که از سریال ترکی «قیامت: ارطغرل» الهام گرفته بودند. این سریال که از شبکهی دولتی TRT 1 پخش میشد، در ۲۰۱۷ به نتفلیکس رسید و مخاطبانی بیرون از مرزهای ترکیه پیدا کرد. تبرهای ارطغرل مسیر کارگاه را عوض کردند.
سفارشها یکی پس از دیگری آمدند: سلاحهایی از «ورلد آو وارکرفت»، «بازی تاج و تخت» و «لیگ آو لجندز». یکی از آنها شمشیری بود که از روی فراستمورن ساخته شد، تیغهی پادشاه لیچ در ورلد آو وارکرفت.
این کار آدمهای تازهای را هم به کارگاه آورده است. یاغیز جان سؤنمز، سیوسهساله، پیشتر زرگر بود و حالا در کنار سلیمان دوباره با فلز کار میکند. کنار میز سنبادهکاریاش تراشههای چوب روی هم انباشته شدهاند. او میگوید: «چیزی که مرا به اینجا کشاند این است که میتوانی آنچه در ذهن و روحت داری روی فلزی سخت پیاده کنی.»
عمر آقدمیر، پدر پنجاهوچهارسالهی سلیمان، هنرِ نسلهای پیشین را بر دوش داشته است، اما در برابر شمشیرهای خیالی و مشتریان اینستاگرامی ایستادگی نکرد. میگوید: «من با هر نوع پیشرفتی موافقم... اگر یکجا بمانی، رشد نمیکنی.»