در گوشهای از تالار، دکتر دارلین اوژه در حال اجرای آیین «ویویپسون» یا همان گهواره درمانی است. حرکت آرام و موزون این گهواره سنتی، استعارهای است از بازگشت به آغوش فرهنگی که سالها در حاشیه نگاه داشته شده بود. این گردهمایی که با عنوان «ماماوو-ویچیهیتووین» شناخته میشود، به معنای «یاری رساندن همه مردم به یکدیگر» است؛ هدفی که فراتر از دستور زبان، به دنبال ترمیم پیوندهای انسانی است.
این جنبش که با حمایت دانشگاه آلبرتا و بنیاد بیاچپی جان گرفته، تنها به تکرار واژگان اکتفا نمیکند. در اینجا، جوانان با استفاده از عینکهای واقعیت مجازی در محیطهای شبیهسازی شده به زبان مادری خود سخن میگویند و در کنار آن، پیران قوم با صبوری هنر منجوقدوزی را به نسل جدید میآموزند. این تلاقی سنت و نوآوری، تلاشی است برای زنده نگه داشتن نجوایی که از اعماق تاریخ برمیآید.
اهمیت این لحظات در آمارها نهفته نیست، بلکه در نگاه لورنا وانوستسا ویلیامز، مدیر مراسم، دیده میشود که شاهد حضور ۴۰۰ معلم و ۲۰۰ پیر خردمند در کنار یکدیگر است. آنها نیامدهاند تا تنها از گذشته محافظت کنند؛ آنها در حال ساختن آیندهای هستند که در آن یک کودک بومی بتواند بدون هراس و با افتخار، جهان را به زبان نیاکانش توصیف کند.
«زبانهای ما در حال شفا دادن ما هستند؛ آنها نهفقط کلمه، که دارویی برای روح جامعهاند.»
وقتی مولی چیساکی این جملات را بر زبان میآورد، در چشمان حاضران میتوان لرزش اشکی را دید که نه از سر اندوه، بلکه از سر شوقِ بازیافتن چیزی است که گمان میرفت برای همیشه گم شده باشد. در ادمونتون، کلمات دوباره به خانه بازگشتهاند.