دریچه سهلتی را در ادبیات پزشکی «دریچه فراموششده» مینامند؛ نگهبانی که جریان خون را به سمت ریهها هدایت میکند، اما اغلب در تشخیصهای پزشکی نادیده گرفته میشود. برای دو زن سالخورده در الجزایر، که قلبهای خستهشان دیگر توان تحمل تیغ جراحی و باز شدن قفسه سینه را نداشت، این دریچه به منشأ رنجی مداوم بدل شده بود. نارسایی شدید این بخش از قلب، بدن را با تورم و خستگی مفرط فرسوده میکرد و پزشکان راهی جز تکیه بر دانش نوین برای نجات آنها نداشتند.
در بیمارستان دکتر بنزردجب، نادیا لعرج به همراه تیمش و با همکاری دکتر مارکو دیمارکو از ایتالیا، دست به اقدامی زدند که پیش از این در آفریقا سابقه نداشت. آنها قطعهای کوچک از آلیاژ کبالت-کروم را که با پارچهای ظریف پوشانده شده بود، با دقتی مینیاتوری بر روی لبههای آسیبدیده دریچه محکم کردند. این حرکت، که تنها از طریق یک برش کوچک و تحت هدایت امواج صوتی انجام شد، بلافاصله نشت خون را کاهش داد و تپشهای قلب را به نظمی کهن بازگرداند.
اهمیت این لحظه فراتر از یک پیشرفت فنی است؛ این پیروزی اراده انسانی بر محدودیتهای جسمانی است. بیمارستان وهران، که از سال ۱۹۵۳ به عنوان نماد بهداشت در غرب الجزایر ایستاده، اکنون شاهد فصلی است که در آن علم، مهربانتر از همیشه به سراغ بیماران میرود. نادیا لعرج با این عمل نشان داد که سن و ضعف جسمانی، دیگر دلیلی برای دست کشیدن از امید به بهبودی نیست.
با پایان یافتن مراحل کار و خروج کاتتر، اتاق عمل نه با فریاد شادی، بلکه با آرامشی عمیق پر شد. دو بیمار که تا چندی پیش در آستانه از کار افتادن کبد و کلیه بودند، اکنون فرصتی یافتهاند تا بدون سنگینی سینه، نفس بکشند. الجزایر با این گام، راه را برای آموزش تیمهای پزشکی دیگر و گسترش این شیوه در سراسر قاره هموار کرده است؛ تا دریچههای فراموششده، دیگر هرگز مانعی برای تپیدن نباشند.