فیلم روندو که با نام «دلتای دانوب و قدرت شفابخش طبیعت» منتشر شده، فراتر از یک مستند حیاتوحش ساده است. او دوربین خود را به سوی رومانی و مرزهای اوکراین برده تا نشان دهد چگونه طبیعت در پهنهای به وسعت ۵,۸۰۰ کیلومتر مربع، بدون توجه به مرزهای سیاسی، در حال بازسازی خویش است. برای روندو، هر حرکت بالِ یک پلیکان یا چرای آرام یک گاومیش، پاسخی است به ویرانیهایی که فراتر از افق در جریان است.
در حالی که شبکههای لجستیکی در منطقه اودسا زیر بار سنگین درگیریها فرسوده میشدند، تیمهای میدانی به رهبری میخائیلو نسترنکو در سکوت به کار خود ادامه دادند. آنها حتی در تاریکیِ خاموشیهای سراسری، گلههای گاومیش آبی و اسبهای کُنیک را به جزایری همچون ارماکوف منتقل کردند. این حیوانات با جویدن نیزارهای انبوه، راه را برای جریان آب و زندگی گونههای کوچکتر باز میکنند؛ گویی نظمی باستانی را به چشماندازی بازمیگردانند که مدتها در اسارت دخالتهای انسانی بود.
روندو در تصاویر خود بر یک نکته متمرکز است: طبیعت منتظر صلح نمیماند تا ترمیم شود. او در فیلم خود نشان میدهد که چگونه احیای اکولوژیک دلتا، برای مردمی که خانههایشان تحت تأثیر جنگ قرار گرفته، معنایی از تداوم و استواری دارد. مشاهده بازگشت عقابهای تالابی به آشیانههای قدیمی، برای ساکنان محلی فراتر از یک رویداد زیستمحیطی، لمسِ دوباره ثباتی است که از آنها دریغ شده بود.
انتخاب تاریخ انتشار فیلم در ۲۰ مارس، همزمان با روز جهانی بازگردانی طبیعت، تاکیدی بر این واقعیت است که حفاظت از زمین، فعالیتی جدا از سرنوشت انسانها نیست. روندو با نگاهی دقیق و به دور از هیاهو، به ما یادآوری میکند که در میان صدای دوردستِ توپها، صدای نفسهای سنگین گاومیشی که در میان گلولای راه میپیماید، خود گواهی بر پیروزیِ آرام اما قطعیِ زندگی است.