پدرو آلوارز ایکازا، مدیر نهاد ملی مناطق حفاظتشده مکزیک، در میان این سکوت ایستاده است، جایی که در فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۶، کلونیهای این مسافران کوچک سطحی معادل ۲.۹۳ هکتار را پوشاندهاند. این رقم، جهشی امیدوارکننده نسبت به ۱.۷۹ هکتار سال گذشته و بازگشتی از سقوط نگرانکننده سال ۲۰۲۳ است. در دسامبر گذشته، بزرگترین کلونی منفرد به وسعت ۱.۶۲ هکتار در منطقه الروساریو ثبت شد؛ منظرهای که برای سالها به دلیل خشکسالی و جنگلتراشی، دور از دسترس به نظر میرسید.
این نسل از پروانهها که دانشمندان آنها را به دلیل طول عمر غیرعادیشان «نسل متوشالح» مینامند، تا هشت ماه زندگی میکنند تا بتوانند مسیر طولانی جنوب کانادا تا قلب مکزیک را بپیمایند. ماریا خوزه ویانوئوا، مدیر صندوق جهانی طبیعت در مکزیک، معتقد است که ریشهکن شدن تقریباً کامل قطع غیرقانونی درختان در منطقه اصلی ذخیرهگاه از سال ۲۰۰۸، زیربنای این بهبود تدریجی بوده است. تابستان مرطوب در شمال و فراوانی گلهای شهددار در مسیر مهاجرت، به این حشرات نیمگرمی قدرت لازم برای عبور از طوفانها را بخشیده است.
حفاظت از این زیستبوم تنها یک تلاش علمی نیست، بلکه پیوندی است میان ساکنان بومی که به عنوان نگهبانان اصلی این جنگلها شناخته میشوند و سرزمینی که آب آشامیدنی میلیونها نفر را در کلانشهر مکزیکوسیتی تأمین میکند. هرچند آلیسیا بارسنا، رئیس سمارنات، هشدار میدهد که تهدید آفتکشها و تغییرات اقلیمی همچنان پابرجاست، اما حضور نه کلونی فعال در ایالتهای مکزیک و میکوآکان نشان از اثربخشی مدیریت انسانی دارد.
با فرارسیدن آخرین روزهای مارس، این خوشههای نارنجی بار دیگر از هم گسسته میشوند تا سفر خود را به سمت شمال آغاز کنند. آنها میراثی را بر جای میگذارند که نه تنها در فهرست یونسکو، بلکه در حافظه جمعی مردمی ثبت شده است که آموختهاند بقای این بالهای ظریف، با بقای خودِ آنها گره خورده است.