عملی که او انجام داد ساده نبود. نفرواورترکتومی کلیه، تمام طول حالب و بخشی از دیواره مثانه را برمیدارد؛ میدان جراحی از پهلو تا لگن کشیده میشود و معمولاً باید بیمار را در میانه کار جابهجا و ربات را دوباره مستقر کرد. برای یک اتصال از راه دور، این دشوارترین نوع کار است.
عمل کمتر از دو ساعت طول کشید. خونریزی اندک بود و علائم حیاتی پایدار ماندند. روز بعد لیو داشو راه میرفت و آب مینوشید.
ربات ساخت داخل چین بود و شبکه، شبکه 5G. پژوهشها نشان میدهند تأخیرهای کمتر از حدود ۱۰۰ میلیثانیه برای جراح محسوس نیست و کارایی تنها پس از حدود ۳۰۰ میلیثانیه بهروشنی افت میکند. ۴۲ میلیثانیه در این مقیاس، فاصلهای است که بدن آن را نمیفهمد.
تیم عملیات لیندبرگ در سال ۲۰۰۱ برای خود مرزی تعیین کرده بود: اگر تأخیر از ۳۳۰ میلیثانیه میگذشت، کار را متوقف میکردند. آنها روی یک خط فیبر نوری اختصاصی کار میکردند که شرکت مخابرات فرانسه فراهم کرده بود. آنچه در چینگیوان اتفاق افتاد روی شبکهای عمومی انجام شد که تا پایان ۲۰۲۴ بیش از چهار میلیون ایستگاه پایه داشت.
چینگیوان شهری است در شمال گوانگدونگ، حدود ۶۰ کیلومتری گوانگژو، با نزدیک به چهار میلیون ساکن پراکنده در منطقهای عمدتاً کوهستانی که شهرستانهای خودمختار یائو و ژوانگ را دربر میگیرد. بیمارستان مردم چینگیوان مرکز ارجاع اصلی این پهنه است. برای بیماری مثل لیو داشو، فاصله تا یک جراح متخصص در پکن پیش از این به معنای سفر بود.
بیمارستان مردم دانشگاه پکن، جایی که هو هائو معاون بخش اورولوژی است، در ۱۹۱۸ گشوده شد؛ نخستین بیمارستان چین که پزشکان چینی آن را تأمین مالی و اداره کردند. بنیانگذارش وو لینته بود، همان که طاعون منچوری را با ماسکی از پارچه گاز که خود طراحی کرده بود مهار کرد.