این بومشناس ارشد مؤسسه تحقیقاتی تور دو والات، چهار روز از ماه ژانویه را در مالت سپری کرد تا دانش دههها تجربه خود در جنوب فرانسه را به دستهای کسانی بسپارد که مسئول حفاظت از تالابهای کوچک این کشور هستند. در سرزمینی که تنها ۳۱۶ کیلومتر مربع مساحت دارد و فاقد هرگونه آب جاری دائمی است، تالابهای نمکی همچون «غدیره» و «سالینا»، نه تنها لکههایی سبز در میان صخرههای آهکی، بلکه ایستگاههای حیاتی برای پرندگان مهاجری هستند که میان اروپا و آفریقا سفر میکنند.
گریلاس با تکیه بر تجربه خود در منطقه کامارگ، به آموزش تکنیکهای عملی پرداخت که فراتر از نظریههای آکادمیک، به لمس مستقیم طبیعت وابستهاند. او به حاضران نشان داد که چگونه تغییرات اندک در هیدرولوژی منطقه میتواند حیات را به تالابهای تخریبشده بازگرداند، مناطقی که در دهههای گذشته تحت فشار توسعه بنادر و زهکشیهای کشاورزی بودهاند.
تلاش گریلاس در مالت بخشی از یک حرکت گستردهتر در قاره اروپا است. همزمان با این دوره آموزشی، پروژه REBORN با بودجهای کلان آغاز شده تا چمنزارهای دریایی را به سواحل شمال غربی بازگرداند. در مالت، تمرکز بر تالابهایی است که تنها پناهگاه ماهی کیلیفیش مدیترانهای هستند؛ تنها گونهای که میتواند نوسانات شدید شوری در این حوضچههای ساحلی را تاب بیاورد.
حضور این بومشناس در مالت، تجسم انتقال دانش از فرد به فرد است. او در حالی جزیره را ترک کرد که گروهی از متخصصان محلی اکنون میدانند چگونه نبض زمین را در حاشیه دریا اندازه بگیرند. این کار، نه با تکیه بر آمارهای انتزاعی، بلکه با درک همان توازن ظریفی انجام میشود که گریلاس با لمس نمک نشسته بر لبه تالاب به آنها آموخت.