برنامهریزان این رویداد در شهر وین، بستری دیجیتال به نام Accessify را بهکار گرفتهاند که از طریق تلفنهای هوشمند، خدماتی همچون توضیحات صوتی، ترجمه به زبان اشاره و تبدیل گفتار به متن را در اختیار بازدیدکنندگان قرار میدهد. برای طرفداران ناشنوا، جلیقههای ارتعاشی ویژهای پیشبینی شده است که فرکانسهای صوتی را به لرزشهای ظریف بر روی پوست تبدیل میکند؛ فناوریای که ریشه در ابزارهای مهندسی صدا در دههی نود میلادی دارد و حالا راه خود را به ردیف اول سالنهای کنسرت باز کرده است.
این رویکرد، ریشه در سنتهای مدنی این شهر دارد. تالار وینر اشتادتهاله که در سال ۱۹۵۸ توسط رولاند راینر طراحی شد، اکنون میزبان تغییری است که زیرساختهای آن دههها پیش پیریزی شده بود. از سال ۱۹۹۱، برنامهریزی برای دسترسیپذیری شهری در قوانین وین مدون شده و زبان اشاره اتریشی نیز از سال ۲۰۰۵ در قانون اساسی این کشور جایگاه رسمی یافته است.
آمادگی برای این رویداد تنها به فناوری محدود نمیشود. در ماه ژانویه، شبکهی عمومی ORF آزمونهای انتخابی را برای هنرمندان زبان اشاره از جامعهی بینالمللی ناشنوایان برگزار کرد. این اجراکنندگان باید هفتهها پیش از مراسم، قطعات موسیقی را حفظ کنند تا بتوانند نه تنها کلمات، بلکه سولوهای ابزاری و ضربآهنگهای الکترونیک را با استفاده از میمیک چهره و فضاسازی بدنی بازآفرینی کنند.
اتحادیه پخش برنامههای اروپایی (EBU) با همکاری سازمانهای حمایتی نظیر فدراسیون نابینایان اتریش، استانداردهایی را تدوین کردهاند که فراتر از یک مسابقه ساده است. در شهری که ۹۵ درصد ایستگاههای اتوبوس و تراموای آن برای همگان قابل استفاده است، این تلاش برای گنجاندن همهی انسانها در یک تجربهی مشترک هنری، ادامه منطقی همان مسیری است که سالها پیش در سنگفرشهای این شهر آغاز شده بود.