جستجو برای یافتن منبع این صدا، آزمونِ صبر بود. پژوهشگران گاه ناچار بودند بیش از یک ساعت، خیره به تکهای کوچک از پوشش گیاهی، در سکوت مطلق منتظر بمانند تا لرزشِ بدنی به اندازه یک بند انگشت را شکار کنند. هاستین آمبار آستی با صبوری نمونههای بیشتری را از همان ارتفاعات جمعآوری کرد تا آلامسیا الانگ نوسا هرلامبانگ بتواند در موزه زولوژی بوگورینزه، با دقتِ یک زرگر، جزئیات ریختشناسی و ژنتیکی این موجود را واکاوی کند.
این قورباغه کوچک که اکنون با نام علمی Philautus candrageni شناخته میشود، زندگی منحصربهفردی را در میان صخرههای آتشفشانی برگزیده است. برخلاف اکثر دوزیستان، این گونه مرحله نوزادی و شنا در آب را به کلی حذف کرده است؛ جنینها درون کپسولهای تخم در میان خزههای مرطوب رشد میکنند و مستقیماً به صورت قورباغههایی کامل و مینیاتوری متولد میشوند. این استراتژی بقا، آنها را به رطوبتِ لغزندهی جنگلهای کوهستانی وابسته کرده است، جایی که هر فوران آتشفشان میتواند خانهی کوچکشان را دگرگون کند.
توصیف رسمی این گونه، که با شماره MZB.Amph.33675 در موزه زولوژی ثبت شده، فراتر از یک ثبت ساده در بایگانیهای علمی است. این نخستین ارزیابی جامع تاکسونومیک از این گروه از قورباغهها در جزیره جاوه به شمار میرود. برای هرلامبانگ و تیم پژوهشی او، این موفقیت نشان از آن دارد که در شیارهای عمیق و دستنخورده کوهستانهای جاوه، هنوز صداهایی وجود دارند که گوش انسانی آنها را نشنیده و رازی در کمالِ کوچکی، در انتظار کشف شدن است.