تاوتالا از سیوتو در سالائیلوا آمده است، همراه اعضای انجمن بافندگی — زنانی از روستاهای سائاناپو، سالائیلوا و لالوماوگا. آنچه آوردهاند روی میزها پهن شده است: ایه توگا، حصیرهای ظریف سنتی؛ ایه تاسی و ایه وایوای، مرغوبترین نوع؛ بادبزنهای ایلی؛ و پارچهی پوست درخت، سیاپو.
این حصیرها روی زمین خانهی سامواییِ فاله پهن نمیشوند. کار آنها چیز دیگری است. آنها ثروتاند و میان خانوادهها حرکت میکنند — در عروسی، در سوگواری، هنگام اعطای عنوان رئیس قبیله، و در مراسم عذرخواهی ایفوگا. برگها را از لاواعیه میگیرند، نوعی پاندانوس با برگ کوچک که جدا از گونهی زبرتر پرورش مییابد. سطح کدر برگ کنده میشود، بعد خیساندن، جوشاندن، و چند روز سفید کردن در آفتاب و آب شور. بعد شکافتن. هرچه نوار باریکتر، حصیر مرغوبتر.
یک حصیر ممکن است چند ماه بگیرد. ممکن است چند سال بگیرد.
تاوتالا میگوید این حصیرها جایگاهی مهم در فرهنگ ساموآ دارند و باید با همان دانش و مهارتی ساخته شوند که نیاکان سپردهاند. نگرانی او جای دیگری است: بسیاری از جوانان دیگر علاقهای به یادگیری و انجام این کار ندارند. در روستاهای سراسر ساموآ، کمیتههای زنان حلقههای بافندگی را نگه میدارند — فاله لالاگا — که در آنها سالمندان نه فقط فن، بلکه آداب و معنای فرهنگی پشت هر نقش را میآموزند.
یونسکو در سال ۲۰۱۹ «ایه ساموآ، حصیر ظریف و ارزش فرهنگی آن» را در فهرست میراث ناملموس بشری ثبت کرد. آن پرونده به افزایش شمار بافندگان جوان زن و حضور برخی بافندگان مرد اشاره داشت. جشنوارهای هم که تاوتالا در آن میبافد امسال نام تازهای دارد: پس از سیوپنج سال با نام تئوئیلا، کابینه در ژوئیه تصویب کرد که به مِسینا تغییر کند — به معنای گنجینهها.