ناسهریان نامی بود که پژوهشگران بر یک ماده پانگولین گذاشته بودند. سالها مسیرش را با ردیاب جیپیاس دنبال کرده بودند تا اینکه او را برقگرفته زیر حصار یک دامداری یافتند. او یکی از ۱۵ مرگ ثبتشده از سال ۲۰۲۲ است؛ ۱۴ مورد بر اثر برقگرفتگی.
جنگل در بیست سال گذشته ۸۰ درصد از خود را به مزرعه و دامداری باخته است. آنچه ماند، اکنون با حدود ۲۶۸ کیلومتر سیم برقدار بریدهبریده شده. پانگولین غولپیکر جانوری است که شبها تنها راه میرود و لانه موریانه را با چنگالهای جلویی میشکافد؛ زبانش نه در دهان که در عمق قفسه سینه لنگر دارد و دندان ندارد. سنگریزه میبلعد تا در معدهای عضلانی کار دندان را انجام دهد.
راهحلی که تومپوی پیشنهاد کرد ساده بود و به همین دلیل کار کرد: دو یا سه رشته پایینی را قطع کنید. شکافی میماند که پانگولین از آن میگذرد و شیر از آن نمیگذرد. نایسنیا راکیتا و بن سولل، منشی محافظتگاه، از نخستین کسانی بودند که سیمهای خود را پایین کشیدند.
مایکل کوسکی، مدیر پایش و دادههای پروژه پانگولین، سیگنالهای این هفت حیوان را روی سامانه ارثرنجر با نقشههای دیجیتال حصارها تطبیق میدهد. وقتی نقطهای روی صفحه به سیمی زنده نزدیک میشود، هشدار به محافظان میرسد. این نرمافزار را مؤسسه هوش مصنوعی آلن در سیاتل ساخت و در ۲۰۱۷ منتشر کرد.
این گونه را سالها در کنیا از دسترفته میپنداشتند. دههها بدون ثبت معتبر گذشت تا تصاویر دوربینهای تلهای در ترنسمارا نشان داد که جمعیتی زنده مانده است. دو سال بعد اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت وضعیت آن را به «در معرض خطر انقراض» ارتقا داد.
اوله مانگویو، کشاورزی که پیشتر به این حیوان بیاعتنا بود، حالا رقمی را نقل میکند که برای او معنا دارد: یک پانگولین در سال تا هفتاد میلیون حشره میخورد. این زبان مشترکی است که میان مردی با مزرعه و جانوری که شبها زیر حصارش میگذرد، پیدا شده است.