از آن سفر تا امروز، دو دوست صندلی را روی سنگ، روی برف و حتی در پارکهای سرپوشیده ترامپولین بردهاند و تصویرش را با بیش از ۴۰۰ هزار دنبالکننده در تیکتاک به اشتراک گذاشتهاند. مادر سم، کریستین دِرست، در گزارشهای محلی سفرهایشان دیده میشود.
صندلی از دل یوتا آمده است. طرح اولیه را دیل پیتس، آتشنشان بازنشستهی پرووو، کشید. شرکت اکستریم موتوس در شهر پِیسون، حدود ۳۰۰ مایل شمال زایون، آن را میسازد: قابی از آلومینیوم ماشینکاریشده، صندلی مسابقهای، ترمز دیسکی هیدرولیک و سه لاستیک بادکنکی کمفشار که وزن را روی ماسه پخش میکنند. حدود دو متر طول دارد، موتور ندارد و به نفر دومی نیاز دارد که آن را براند. با کشیدن دو پین تا میشود و در آب کمعمق شناور میماند.
صندلی از مرکز بازدیدکنندگان دره زایون تحویل داده میشود، رایگان و به ترتیب مراجعه. سوار و همراهش پیش از حرکت آموزش کوتاهی میبینند و چون صندلی در اتوبوسهای شاتل جا نمیشود، مجوزی میگیرند که در فصل شاتل با خودروی خودشان جاده مناظر دره را برانند. مسیرهای پارِس، ریورساید واک، امرالد پولز پایینی و ویپینگ راک در دسترساند.
کنی جاردین از اکستریم موتوس میگوید نزدیک دو سال طول کشید تا این ترتیب پیش از راهاندازی در ژوئیه بسته شود. او در توصیف تمایز زایون محتاط است: پارکهای دیگر هم صندلی همهزمین دارند، اما آنها متعلق به سازمانهای بیرونیاند و توسط آنها نگهداری میشوند. اینجا خود پارک مالک است. چهار پارک ملی دیگر یوتا — برایس کنیون، کپیتال ریف، کنیونلندز و آرچز — دنبال همین ترتیباند.
زایون سال گذشته حدود ۴٫۹۸ میلیون بازدید تفریحی داشت؛ دومین پارک پربازدید کشور. تا پیش از ژوئیه، بخشی از این مسیرها برای کسانی که روی چرخ مینشستند صرفاً وجود نداشت.
سم و رایان کار را به سفرهای خودشان محدود نکردهاند. سال گذشته خیریهای به نام پروژه دسترسی به فضای باز راه انداختند و نخستین مسابقه مانعگذاری تطبیقی را در پارک خانوادگی کوک در پلزنت گرو برگزار کردند، با همکاری مگان زولینگر، مدیر تفریحات شهر. پنجاه کودک دارای معلولیت بههمراه خانوادههایشان آمدند. برگزارکنندگانی از گرند جانکشن در کلرادو و تاکومای واشینگتن پرسیدهاند که چطور میتوانند همان را در شهر خودشان برپا کنند.