ژاپن کشوری است که کف خیابانهایش با خطوط زرد برجسته، یادگار اختراع سئیچی میاکه در دههی شصت میلادی، مسیر را زیر پای نابینایان زمزمه میکند. با این حال، با وجود رمپها و آسانسورهایی که اکنون در ۸۵ درصد مدارس تعبیه شده، مانع اصلی اغلب نه از سیمان، بلکه از جنس دیده نشدن است. گوتو میدانست که برای تغییر وضعیت ۹.۲ درصد از جمعیت کشورش، به چیزی بیش از زیرساختهای فیزیکی نیاز است.
این تیم پژوهشی، استانداردهای سازمان جهانی بهداشت را از قالبهای کلی خارج کرده و با واقعیتهای روزمره زندگی در شهرهای پرجمعیت و روستاهای دورافتاده تطبیق دادند. آنها در فرآیندی که شامل بازبینیهای کارشناسانه و گفتگوهای عمیق با خودِ افراد دارای معلولیت بود، اطمینان یافتند که هر پرسش، بازتابدهنده شأن انسانی پاسخدهنده است.
اعتبار این ابزار که با نام J-CBR-Is شناخته میشود، از طریق یک پیمایش سراسری تایید شده است. این ابزار از مردم میپرسد که آیا در محلهشان فرصتی برای کار دارند یا در تصمیمگیریهای محلی صدایی برای شنیده شدن مییابند. پاسخهای به دست آمده، حالا به دادههای علمی تبدیل شدهاند که به دولت اجازه میدهد فراتر از شعارها، میزان واقعی شمول اجتماعی را در هر منطقه اندازهگیری کند.
تلاش گوتو و تیمش، حرکتی صبورانه برای بازگرداندنِ عاملیت به کسانی است که سالها در پسِ دیوارهای اداری نادیده گرفته شده بودند. اکنون ژاپن ابزاری در دست دارد تا اطمینان یابد که پیشرفت جامعه، تنها در سرعت قطارهای سریعالسیرش نیست، بلکه در تواناییاش برای همراه کردن ضعیفترین گامها در مسیر توسعه است.