این جستوجو که از سال ۲۰۲۱ آغاز شد، سرانجام در مارس ۲۰۲۶ با انتشار نتایج در نشریه علمی ZooKeys به ثمر نشست. حلزون جدید که اکنون Chamalycaeus dayangmerindu نامیده میشود، متعلق به خانوادهای از شکمپایان است که برای ساختن خانه کوچک خود به کلسیم موجود در سنگهای آهکی وابستگی حیاتی دارند. آیو و تیم او در مرکز تحقیقات زیستسامانهشناسی اندونزی (BRIN)، با تحلیلهای دقیق ژنتیکی و کالبدشناسی، ثابت کردند که این موجود نه یک گونۀ شناختهشده، بلکه ساکنی باستانی و منحصربهفرد در این منطقه است.
انتخاب نام «دایانگ مریندو» بازتابی از هویت فرهنگی مردمی است که در مجاورت این غارها زندگی میکنند. طبق افسانههای محلی، شاهزادهای به همین نام توسط جادوی پیرمردی گوشهنشین به سنگ تبدیل شد و صخرههای عظیم منطقه در واقع بقایای سنگی او هستند. اکنون، این حلزون کوچک که بر روی همان صخرههای اساطیری میخزد، نام شاهزاده را در دفتر زیستشناسی جهان جاودانه کرده است.
ساختار بدنی این حلزون گویای انطباقی شگفتانگیز با محیط است. این موجود دارای یک لوله مویین میکروسکوپی در نزدیکی دهانه صدف است که به او اجازه میدهد حتی زمانی که برای حفظ رطوبت کاملاً در لاک خود پنهان شده، نفس بکشد. این جزئیات فنی که آیو با دقت در آزمایشگاه بررسی کرده، نشاندهنده پیچیدگی حیاتی است که در ابعادی چنین خُرد نهفته است.
مناطق کارستی مانند پادانگ بیندو در واقع جزایری اکولوژیک هستند؛ انزوای جغرافیایی آنها باعث میشود که تکامل مسیرهای متفاوتی را در هر تپه آهکی طی کند. آیو ساویتری نورینسیه امیدوار است که این کشف، توجهها را به ضرورت حفاظت از این سیستمهای حساس جلب کند، چرا که استخراج سنگآهک برای تولید سیمان در سوماترا، زیستگاه این ساکنان کوچک و افسانهای را با تهدیدی خاموش روبهرو کرده است.