این مادهپلنگ که پورا نام دارد، خود بخشی از یک حافظه زنده است؛ او در ژانویه ۲۰۲۱، زمانی که تنها سه ماه داشت، به همراه مادر و خواهرش در این دشتها رها شد تا نخستین پیشقراولان بازگشت شکوه به کوریِنتس باشند. اکنون، او نه تنها قلمرو خود را در منطقهای که در آن متولد شده تثبیت کرده، بلکه با به دنیا آوردن این توله، شمار یاگوارهای رها در طبیعت ایبرا را به عددی رسانده که ده درصد کل جمعیت این گونه در سرتاسر آرژانتین را تشکیل میدهد.
پروژهای که در سال ۲۰۱۲ با ساخت یک مرکز بازپروری ساده آغاز شد، اکنون به یک تحول بومشناختی بدل شده است. سباستین دی مارتینو و تیم محققان CONICET دریافتهاند که حضور این شکارچی بزرگ، توازن را به تالاب بازگردانده است. یاگوارها با شکار «کاپاباراها»، مانع از چریدن بیش از حد آنها میشوند و این امر به گیاهان تالابی فرصت رشد دوباره میدهد؛ فرآیندی که ظرفیت جذب کربن در این اکوسیستم عظیم را به شکلی ملموس افزایش داده است.
ریشههای این دگرگونی به سال ۱۹۹۷ بازمیگردد، زمانی که داگلاس و کریستین تامپکینز خرید مراتع وسیع گاوچرانی را آغاز کردند تا آنها را به طبیعت وحشی بازگردانند. روش آنها سختگیرانه و دقیق بود: حیوانات در قرنطینه کامل و بدون تماس با انسان پرورش مییافتند و غذا از طریق سیستمهای مکانیکی برای آنها فرستاده میشد تا خوی وحشیگری خود را از دست ندهند. امروز، یاگوارهایی که زمانی تنها در باغوحشهای برزیل و پاراگوئه دیده میشدند، با قلادههای ماهوارهای در پهنه هفتصد هزار هکتاری ایبرا پرسه میزنند و تاریخ جدیدی را با گامهای نرم خود بر خاکِ خیس تالاب مینویسند.