برای میمون «ماچین»، زندگی همواره در ارتفاع معنا داشته است؛ در میان شاخسارهای درهمتنیدهای که سایبان ابدی جنگل را میسازند. اما وقتی تبرهای غیرقانونی و مزارع موز، سقف سبز جنگل را شکافتند، این موجودات چابک ناچار شدند به زمین فرود بیایند. راه رفتن روی خاک برای موجودی که تمام کمالش در پرواز میان درختان تجلی مییابد، لحظهای پر از بیپناهی است؛ جایی که آنها در برابر هر شکارچی، بیدفاع و سرگردان میمانند.
گونزاگا با درک این اضطرار، طرحی را پیش میبرد که فراتر از یک مصوبه ساده اداری است. او بر احیای جنگل با گونههای بومی در منطقه حفاظتشده آنگوستورا فایکال تمرکز کرده است تا دوباره سقفی برای این پناهندگان کوچک بسازد. این میمونها تنها ساکنان جنگل نیستند، بلکه معماران آن نیز به شمار میروند؛ آنها با بلعیدن میوهها و پراکندن دانهها در مسیر حرکت خود، بذر زندگی درختان آینده را در دل خاک میکارند.
در این نقطه از جغرافیای جهان، که جنوبیترین حد پراکندگی این گونههاست، مبارزه برای بقا با جزئیات کوچکی پیش میرود. میمونهای ماچین با مالیدن هزارپاها به پوست خود، از ترشحات آنها به عنوان پشهبند طبیعی استفاده میکنند؛ مهارتی ظریف که نشان از هوشمندی گونهای دارد که اکنون در فهرست ۲۵ نخستیسان در معرض خطر جهان قرار گرفته است.
تلاش گونزاگا و تیم او در دولت منطقهای تومبس، تلاشی است برای بازگرداندن وقار به طبیعتی که تکهتکه شده است. آنها نمیخواهند تنها نظارهگر ناپدید شدن لرزان شاخهها باشند، بلکه میکوشند تا دوباره صدای جیغهای بلند میمونهای «کوتو» از فاصله سه مایلی در عمق جنگل شنیده شود؛ صدایی که گویی اعلام میکند حیات، علیرغم تمام زخمها، هنوز در این خاک ریشه دارد.