در مؤسسه هنرهای مائوری (NZMACI)، سنت نه به عنوان یک قطعهی موزهای، بلکه به عنوان یک موجود زنده جریان دارد. مارسترز که خود در سال ۲۰۱۲ به عنوان یک چوبتراش فارغالتحصیل شده بود، بعدها مسیر زندگیاش را به سوی بافندگی تغییر داد تا نگهبان دانشی باشد که از سال ۱۹۶۹ در این مرکز تدریس میشود. او اکنون به عنوان مربی ارشد، به دانشجویانش میآموزد که چگونه «هاراکه» یا همان گیاه کتان نیوزیلندی را با احترام و طبق آداب کهن برداشت کنند.
در ژوئن ۲۰۲۵، با اعلام حمایت مالی قبایل تائینوی توسط توکورویرانگی مورگان، اطمینان حاصل شد که این رشتههای پیوند میان گذشته و آینده گسسته نخواهد شد. این سرمایهگذاری جدید، هزینههای تحصیل دانشجویان سال ۲۰۲۶ را تضمین کرده است تا جویندگان این هنر بدون دغدغه معاش، بر یادگیری فنون ظریفی چون استخراج «موکا» — لطیفترین فیبر داخل برگ کتان — تمرکز کنند.
بافتن در این مکتب، با یک حرکتِ حسیِ دقیق آغاز میشود: لمسِ خنکای برگهای سبز کتان و شکافتن آنها با دست. دانشجویان میآموزند که هرگز در باران یا تاریکی شب گیاه را نچینند و همیشه برشها را به سمت پایین بزنند تا قلب بوته از پوسیدگی در امان بماند. این دقت در رفتار با طبیعت، بخشی از همان دانشی است که مارسترز با صبوری انتقال میدهد.
نام این مدرسه، «ته ریتو»، به معنای جوانه نوزادی است که در مرکز بوته کتان میروید؛ نمادی از نسل جدید که توسط برگهای پیرتر محافظت میشود. امروز، با حمایتِ دوبارهی جامعهی محلی، این جوانه فضایی برای رشد یافته است تا آثاری خلق کند که نه تنها بر تمبرهای پستی، بلکه در هویت یک ملت ماندگار شوند.