او مرکز ملی تحقیقات و نوآوری هوش مصنوعی (NAIRIC) را نه برای رقابت با غولهای بینالمللی، بلکه برای یاری رساندن به بنگاههای خرد، کوچک و متوسط بنا نهاد. سالیدوم در سخنان خود بر این نکته تأکید داشت که برای یک کشاورز یا یک کارگاه تولیدی کوچک، تکنولوژی تنها زمانی ارزش دارد که بهبودی در زندگی روزمره ایجاد کند. این مرکز قصد دارد با اعزام پژوهشگران دانشگاهی به قلب این کسبوکارهای کوچک، شکافی را پر کند که سالهاست میان بخش خصوصی پیشرفته و فروشگاههای محلی دهکدهها فاصله انداخته است.
تا پیش از این، دسترسی به قدرت محاسباتی در فیلیپین تنها در اختیار نهادهای محدودی بود؛ مانند سوپرکامپیوتری که با ۱۵ کیلومتر کابلکشی در موسسه مدیریت آسیا مستقر شده است. اما برای صاحب یک فروشگاه کوچک «ساریساری» در مناطق دورافتاده، مانع اصلی نه نبودِ دانش، بلکه هزینههای بالای اتصال به اینترنت و ابزارهای دیجیتال است. مرکز جدید تلاش میکند با ارائه برنامههای مهارتآموزی و درگاههای پژوهشی رایگان، این موانع را از میان بردارد.
تمرکز نخست این برنامه بر بخشهای حیاتی کشاورزی، تولید و سلامت است. با ادغام سواد هوش مصنوعی در سطح جوامع محلی، سالیدوم امیدوار است که بهرهوری این واحدهای کوچک افزایش یابد تا دیگر در سایه شرکتهای بزرگ نادیده گرفته نشوند. این مرکز قرار است نه به عنوان یک اداره دولتی خشک، بلکه به عنوان خانهای برای نوآوری عمل کند که در آن یک محقق فارغالتحصیل، دانش خود را برای بهینهسازی زنجیره تأمین یک فروشنده محلی به کار میگیرد.
در نهایت، موفقیت این طرح نه در قدرت الگوریتمها، بلکه در حرکت همان مدادهایی سنجیده میشود که روزی جای خود را به نرمافزارهای دقیق میدهند. این داستانی از ارتقای جایگاه انسانی است که در آن تکنولوژی، به جای جایگزینی با انسان، به ابزاری در دست او تبدیل میشود تا معیشت خود را با اطمینان بیشتری مدیریت کند.