در همان شب، پروفسور دکتر شمساد جهان شلی، رئیس بخش زنان و زایمان، هیسترکتومی رباتیک را روی زنی ۴۵ ساله انجام داد که از خونریزی غیرطبیعی رحم رنج میبرد. این هم از رایجترین عملهای رباتیک جهان است.
صالحین میگوید مزیت دستگاه در حفاظت بیشتر از عروق خونی، تهاجم کمتر، خونریزی بهمراتب کمتر و بهبود سریعتر بیمار است. او انتظار داشت مرد ۵۷ ساله ظرف یکی دو روز مرخص شود. تعبیر خودش: «فناوریای پیشرفته در علم پزشکی مدرن.»
بنگلادش دیر به این میدان رسیده است. هند اولین عمل رباتیک خود را سال ۲۰۰۲ در دهلی نو انجام داد و امروز چند صد دستگاه دارد؛ سریلانکا و نپال هم زودتر شروع کردند، و پاکستان در ۲۰۱۹ در لاهور. دستگاه داکا نیز نه از خانواده دا وینچی آمریکایی، که ساخت شرکت شانگهای مایکروپورت مدبات است — گزینهای ارزانتر که پس از انقضای تدریجی انحصار دا وینچی راه صادرات پیدا کرده و در مراکش و رومانی هم نصب شده است.
پشت این دو عمل، مسئلهای کهنهتر از فناوری ایستاده است. سالهاست بیماران بنگلادشی برای درمانهای پیشرفته به کلکته، چنای، ولور، بانکوک و سنگاپور میروند؛ آنان بیش از نیمی از مسافران درمانی خارجی هند را تشکیل میدادند، تا آنکه در ۲۰۲۴ صدور ویزا بهشدت محدود شد. بودجه سلامت کشور تاریخاً زیر یک درصد تولید ناخالص داخلی مانده است.
شلی میگوید بیمارستان قصد دارد جراحی رباتیک را به قلب، مغز و اعصاب، اورولوژی، جراحی عمومی، زنان و قفسه سینه گسترش دهد. هدف بلندمدت، به گفته او، کاهش شمار بیمارانی است که برای عمل به خارج سفر میکنند.
رباتها خودشان تصمیم نمیگیرند. هر حرکت آن بازوهای چرخان را دستی هدایت میکند که چند متر آنسوتر، روی کنسول، نشسته است.