گروهی از مؤسسهٔ باستانشناسی صربستان و موزهٔ کرایینا به سرپرستی یوویچ و یانجیچ، حمامی کامل را از خاک بیرون آوردند: سه حوضچه، یک سوداتوریوم یا اتاق عرق، و یک پرفورنیوم، یعنی کورهای که هنوز پایهٔ دیگ مسیاش بر جا مانده است. زیر کف، سامانهٔ هیپوکاست بهخوبی سالم مانده است؛ ستونکهای مدوری که هوای داغ را از کوره میگرفتند و زیر پای امپراتور به گردش درمیآوردند.
بخش دیگر برج از آنِ کسانی بود که هرگز در این حوضچهها ننشستند. آنجا فضاهای فنی ساخته شده بود برای خدمهای که آتش کوره را روشن نگاه میداشتند و سامانه را نگهداری میکردند. معماران رومی تجمل و کار را در یک برج و در دو نیمهٔ جدا جای داده بودند.
کاخ به ماکسیمینوس دازا تعلق داشت، یکی از فرمانروایان دوران تترارشی، زمانی که امپراتوری میان چند فرمانروا تقسیم شده بود. دازا در سال ۳۰۵ میلادی به مقام «سزار» رسید و حدود سال ۳۱۰ خود را «آگوستوس» خواند. ساخت مجموعهٔ شارکامن نیز به همین سالها بازمیگردد. دوران او کوتاه بود. در سال ۳۱۳ رقیبش لیکینیوس او را در نبرد تزیرالوم در تراکیه شکست داد و دازا در همان سال در طرسوس درگذشت.
شارکامن پیش از این هم رازهایی را فاش کرده بود. حدود ۲۵۰ متر دورتر، در غرب کاخ، آرامگاهی امپراتوری قرار دارد که میان سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ کاوش شد. در آن، جواهرات زرینی یافتند که نمونهاش جای دیگری دیده نشده است: گردنبند، گوشواره، انگشتر، زینت مو و برگهای نازک طلایی تاج. پژوهشگران گمان میکنند این آرامگاه برای مادر دازا ساخته شده است. او خواهر امپراتور گالریوس بود و به این ترتیب دازا خواهرزادهٔ گالریوس به شمار میآمد. نقشهٔ این آرامگاه شباهت نزدیکی به آرامگاههای امپراتوری کنار کاخ گالریوس در فلیکس رومولیانا دارد.
تاریخ شناخت این ویرانهها با یک مسافر آغاز میشود. فلیکس کانیتس، سیاح و مردمشناس اتریشی-مجارستانی، آنها را دژی توصیف کرد و هشت برج مدور شمرد. نیم قرن بعد، معماری به نام جورجه بوشکوویچ ده برج را ثبت کرد. کاوشهای منظم بعدتر به رهبری دراگوسلاو سرِیوویچ انجام شد و پس از وقفهای طولانی دوباره از سر گرفته شد.
اکنون یکی از همان برجها روشن کرده که درونش چه بوده است. امپراتوری که فقط چند سال بر تخت ماند، حمام خود را در پناه دیوارهای مدور دژ ساخته بود.