برای خانوادههای کمدرآمد در کلمبیا، فلج مغزی تنها یک تشخیص پزشکی نیست، بلکه شروع یک انزوای اجباری است. هزینهی سفرهای مکرر به کلینیکهای شهری، اغلب با بخش بزرگی از درآمد ماهانه برابری میکند و بسیاری را ناچار به رها کردن درمان میسازد. کوئستاس در دوران تحصیل در دانشگاه ال بوسکه، متوجه شد که این کودکان بیش از هر چیز به سه وضعیت پایدار نیاز دارند: وضعیتی برای تغذیه صحیح، فضایی برای استراحت و ابزاری برای حرکت.
او کیت «کیتاسمایل» را به عنوان پاسخی به این نیاز طراحی کرد. این ابزار از فومهای خاصی ساخته شده که در برابر رطوبتِ خانههای فاقد امکانات پزشکی مقاوم هستند و بافتی نرم اما استوار دارند که لمس آن حس امنیت را به کودک منتقل میکند.
ارزش واقعی این قطعات مدولار در تغییر نقش مادران نهفته است. کوئستاس با تشکیل تیمی که ۱۷ نفر از آنها مادران سرپرست خانوار هستند، درمان را از محیط سرد بیمارستان به صمیمیت اتاقهای نشیمن برد. این کیت به گونهای طراحی شده که والدین بتوانند بدون نیاز به دانش پزشکی پیچیده، تمرینات روزانه را با فرزندان خود انجام دهند. او با این کار، مادرانی را که پیشتر تنها نظارهگر رنج فرزندشان بودند، به معماران اصلی بهبود آنها بدل کرد.
این طرح اکنون با یک مدل اقتصادی حمایتی اداره میشود؛ جایی که فروش تجهیزات به خانوادههای متمکن یا حامیان شرکتی، هزینهی ارسال کیت به مناطق محروم و کوهستانی را پوشش میدهد. کوئستاس معتقد است اگرچه این مسیر با هدف تغییر زندگی یک دختربچه آغاز شد، اما در نهایت معنای مسئولیت فردی را در قلب جامعه کلمبیا بازتعریف کرد.