رافا بازینه، چهلویکساله و اهل تونس، و مونیکا آبّاته، سیوچهارساله و اهل سیسیل، وقتی دخترشان به سن مدرسه رسید با انتخابی روبهرو شدند که سالهاست خانوادههای جزایر کوچک با آن روبهرو میشوند: رفتن، یا ماندن و پذیرفتن اینکه کودک درس نخواند. آنها راه سومی را خواستند. مدرسه ابتدایی جینوسترا بیست سال بسته بود.
درخواستشان را شهردار و پاتریتسیا موسکولینو، مدیر مجتمع آموزشی لیپاری که همه مدارس مجمعالجزایر ائولی را اداره میکند و معلمان را با قایق میفرستد، پشتیبانی کردند. اداره آموزش استان مسینا آن را تأیید کرد. طبق مقررات ایتالیا، کلاس دولتی معمولاً با حداقل شانزده دانشآموز تشکیل میشود — در جزایر کوچک و مناطق کوهستانی ده نفر — و کلاسی با یک شاگرد استثنایی است که فقط اداره منطقهای میتواند بدهد.
«ما عاشق بهشت خودمان هستیم، طبیعت، دریا، حتی آتشفشانی که بر خانههایمان سایه انداخته. نمیخواهیم برویم.»
جینوسترا حدود چهار کیلومتر با دهکده اصلی جزیره فاصله دارد، از راهی شیبدار که فقط پیاده طی میشود. برق شهری تازه در دهه دوهزار رسید؛ پیش از آن ژنراتور دیزلی کار میکرد. لنگرگاه پرتوزو سالها کوچکترین بندر جهان خوانده میشد و مسافران را با قایق پارویی به ساحل میرساندند، تا اینکه گسترش آن اجازه داد کشتیهای تندرو مستقیم پهلو بگیرند.
خالی شدن جزیره تاریخ خودش را دارد. فوران سال ۱۹۳۰ موج مهاجرت را آغاز کرد و پس از جنگ، خانوادهها به ملبورن و نیویورک رفتند. آتشفشان هرگز آرام نگرفت: در دسامبر ۲۰۰۲ ریزش کوه موجی برانگیخت که به جینوسترا آسیب زد و اهالی تخلیه شدند؛ در تابستان ۲۰۱۹ آتش فورانها تا نزدیکی خانهها رسید.
عایشه تنها کودکی نیست که این پرسش را پیش کشیده. دختری دهساله از جزیره فیلیکودی نامهای به دولت نوشته و خواسته است او هم برای دوره راهنمایی مجبور به ترک جزیرهاش نشود. پاسخ هنوز نیامده است.