او در برابر حضار از «طرح ملی حفاظت از زبانهای بومی و آفریقاییتبار هندوراس» دفاع کرد؛ سندی که ثمره سه سال گفتگو و مشورت در جوامع دورافتاده است. برای جان وود، این تنها یک متن قانونی برای بازه ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۵ نیست، بلکه عهدی است تا اطمینان حاصل شود که هندوراس خود را آنگونه که هست، سرزمینی چندزبانه، به رسمیت میشناسد. او معتقد است که حفظ این کلمات، حفظ راهی است که انسانها برای فهم جهان برگزیدهاند.
در حال حاضر، وزارت آموزش هندوراس مدیریت ۹۰۰ مدرسه دوزبانه را در ۱۵ استان بر عهده دارد. این مدارس فضایی هستند که در آن کودکان دیگر مجبور نیستند میان هویت قومی و پیشرفت تحصیلی یکی را انتخاب کنند. علاوه بر این، یک پورتال دیجیتال نوین، گنجینهای از ۴٬۰۰۰ واژه را به هفت زبان بومی در دسترس همگان قرار داده است تا پیوند میان نسلها در عصر تکنولوژی گسسته نشود.
در میان این تنوع زبانی، داستانهای شگفتآوری نهفته است. زبان گاریفونا که میراثی از هجرت و پایداری است، ساختاری منحصربهفرد دارد که در آن برخی واژگان بسته به جنسیت گوینده تغییر میکنند؛ ظرافتی انسانی که اکنون تحت حمایت قانونی قرار گرفته است. در سوی دیگر، زبان میسکیتو که جان وود به آن سخن میگوید، در منطقه وسیع «گراسیاس آ دیوس» به عنوان زبان رابط عمل میکند و واژگانی از انگلیسی قرن هفدهم را در دل خود زنده نگه داشته است.
تلاش این زبانشناس جوان و همنسلانش، فراتر از ثبت واژگان در فرهنگنامههاست. آنها به دنبال آن هستند که هر شهروند هندوراسی، چه در دادگاه، چه در بیمارستان و چه در کلاس درس، بتواند با تکیه بر اصیلترین پاره وجودش یعنی زبان مادری، با جهان ارتباط برقرار کند. هنگامی که وود سخنانش را به پایان برد، سکوت کوتاهی که در تالار حاکم شد، نشان از درک این حقیقت داشت که بقای یک ملت در گرو بقای صداهایی است که قرنها نادیده گرفته شده بودند.