او نزدیک به چهل سال در آموزش کار کرده است. در آکادمی پلیس مردمی، جایی که کلاسهای زبان در کنار کلاسهای پلیس راهنمایی و پزشکی قانونی و تحقیقات مواد مخدر برگزار میشود و تسلط بر زبان بخشی از استانداردهای فارغالتحصیلی است، سالها تدریس کرد. از ۲۰۱۸ ساعتهای خالی بازنشستگیاش را به کلاسی باز تبدیل کرد که از هیچکس چیزی نمیخواهد.
هوا هر جلسه را خودش طراحی میکند. تمرکز بر واکنش است، نه بر قاعده: دانشآموز باید حرف بزند، نه دستور زبان را از حفظ بخواند. کیم فونگ، یکی دیگر از بازنشستگان کلاس، برای همین آمده است — تلفظ، مکالمه روزمره، و مهارتهای آزمون.
نام محلی که این کلاسها در آن برگزار میشود، خودش داستانی دارد. بات بات تا ۱۹۶۸ یک ناحیه مستقل در استان ها تای بود، تا آنکه با کوانگ اوای و تونگ تین در ناحیهای به نام با وی ادغام شد و نامش از نقشه ویتنام محو شد. پنجاهوهفت سال بعد، در ۱ ژوئیه ۲۰۲۵، وقتی ویتنام لایه ناحیهای را برداشت و مرزها را از نو کشید، نام بازگشت: کمونی به وسعت ۵۶٫۴۳ کیلومتر مربع با ۴۰٬۰۶۶ ساکن.
هوا در تمام آن سالها که نام عوض میشد، همان کار را کرد. هفت سال است در را باز نگه داشته است.