سازمان در شهرستانهای هنری و استارک در شمال غربی ایلینوی کار میکند و به سالمندان و افراد دارای معلولیت کمک میکند تا در خانه خودشان بمانند. کار داوطلبانه است و صاحبان خانه بابت دستمزد چیزی نمیپردازند. سراشیب براون حدود دوم سپتامبر تمام شد.
سارا اسنایدر، مدیر اجرایی سازمان، وقتی در سال ۲۰۱۱ به این گروه پیوست، مجموع سراشیبهای ساختهشده ۴۲ عدد بود. او درباره عدد تازه گفت: «رسیدن به پانصدمین سراشیب یک دستاورد بزرگ است، اما آنچه واقعاً جشن میگیریم پانصد خانواده است که زندگیشان تغییر کرده.»
حسابِ کار ساده است و کمی بیرحم. استاندارد پذیرفتهشده برای شیب، یک به دوازده است: به ازای هر اینچ ارتفاع، دوازده اینچ طول. ایوانی با سه پله و حدود ۲۴ اینچ ارتفاع به تقریباً ۲۴ فوت سراشیب نیاز دارد، بهعلاوه سکوهای تراز در دو سر. خانههای شخصی از قانون معلولان آمریکا مستثنا هستند؛ داوطلبان این استاندارد را نه از سر اجبار قانونی، که از سر دقت رعایت میکنند.
سقوط، عامل نخست مرگهای ناشی از حادثه در میان آمریکاییهای بالای ۶۵ سال است و بیشتر این سقوطها در خانه رخ میدهد. پلههای ورودی یکی از رایجترین نقاط آسیباند و اغلب همان چیزی که تعیین میکند بیمار از بیمارستان به خانه خودش برگردد یا به خانه سالمندان فرستاده شود. برنامهریزان ترخیص، ساخت سراشیب و نصب دستگیره را گاهی شرط بازگشت به خانه میگذارند.
سازمان مادر این گروه در سال ۱۹۷۳ در میدلند تگزاس شکل گرفت، وقتی چند نفر یک شنبه بهاری را صرف تعمیر خانه همسایگانی کردند که توان پرداخت هزینه نداشتند. نامش ۲۶ سال «کریسمس در آوریل» بود.
سراشیب براون کاری یکروزه بود، از چوب معمولی، بدون هیچ چیز پیچیده. اما پس از آن او میتواند برای معاینه پزشکی بیرون برود، به دیدار خانواده برود، یا فقط بیرون بنشیند بیآنکه نگران افتادن باشد.