بافندگی در فرهنگ مائوری تنها یک صنعت نیست، بلکه شکلی از پیوند میان نسلهاست که از طریق «رارانگا» یا همان هنر درهمتنیدن الیاف کتان تجلی مییابد. ملتا بنت که اکنون ریاست مدرسه «ته ریتو» را بر عهده دارد، نگاهبان میراثی است که سر آپیرانا نگاتا در دهه بیست میلادی برای جلوگیری از زوال فرهنگ مائوری بنیان نهاد. او به یاد میآورد که چگونه هر گره و هر پیچش الیاف، داستانی از گذشتگان را در خود پنهان دارد.
دانشجویان جدیدی که تا پایان فوریه انتخاب میشوند، در فضایی آموزش میبینند که بر پایه احترام به طبیعت بنا شده است. طبق پروتکلهای سنتی یا «تیکانگا»، بافندگان هنگام برداشت کتان، هرگز جوانه مرکزی و دو برگ محافظ اطراف آن را نمیبرند تا حیات گیاه تضمین شود. این هنرجویان نه با سرمایههای کلان دولتی، بلکه با درآمد حاصل از گردشگری و بورسیههایی تحصیل میکنند که مستقیماً از حضور بازدیدکنندگان در دره زمینگرمایی واکاریواروا تأمین میشود.
فنون تدریس شده در این مدرسه، از بافت زیراندازهای ساده تا دوخت رداهای فاخر مائوری را در بر میگیرد. هنرجویان میآموزند که چگونه الیاف را با مالیدن بر روی پای برهنه خود بتابند تا نخی مستحکم پدید آید. این حرکت تکرار شونده، نوعی مراقبه است که بدن بافنده را به بخشی از ابزار تولید تبدیل میکند. در سالهای اخیر، این سنت با دانش آکادمیک نیز گره خورده است؛ چنانکه سه تن از استادان این مرکز توانستند نخستین دکترای مشترک در رشته «ماهی رارانگا» را به دست آورند.
هر هنرجو باید بیاموزد که صبوریِ گیاه کتان را در انگشتان خود درونی کند.
در حالی که جهان به سمت تولیدات انبوه و بیهویت حرکت میکند، در گوشهای از روتوروا، چند دست جوان برای نخستین بار یاد میگیرند که چگونه با صدف دوکفهای، قلب کتان را بیرون بکشند. این انتخاب، نه فقط انتخاب چند دانشجو، بلکه اصرار بر ماندگاری هویتی است که یک سده پیش گمان میرفت در غبار تاریخ گم خواهد شد. ملتا بنت میداند که هر دانشجوی جدید، گرهای است که این زنجیره صدساله را به آینده متصل میکند.