با فرارسیدن ماه مارس، جنبوجوشی آرام در روستای ماکورو شکل میگیرد. بالادارس، پژوهشگر سازمان پروویتا، با همراهی صیادان محلی، پایش سواحل شنی ماکوریتو و لوس گارسوس را آغاز میکند. آنها در انتظار موجوداتی هستند که با منقارهای ظریف و عقابمانند خود، اسفنجهای دریایی را از میان صخرهها بیرون میکشند و برای تخمگذاری به همان ساحلی بازمیگردند که خود در آن چشم به جهان گشودهاند.
دقت این کار در جزئیات نهفته است؛ هر ماده لاکپشت بین ۱۳۰ تا ۱۶۰ تخم در ماسهها به امانت میگذارد. در جایی که سگهای ولگرد و شکارچیان طبیعی تهدیدی همیشگی به شمار میروند، حضور مداوم تیمهای محلی باعث شده است که تقریباً تمام لانهها از گزند ایمن بمانند. حرارت ماسهها در این روزهای گرم، سرنوشت بیولوژیکی نوزادان را رقم میزند؛ دمایی بالاتر از ۲۹.۳ درجه سانتیگراد که نویدبخش تولد نوزادان ماده است.
این سرزمین که در سال ۱۴۹۸ شاهد پهلو گرفتن کشتیهای کریستف کلمب بود، اکنون شاهد نوع دیگری از پایداری است. در حالی که لاکپشتهای چرمی نیز گهگاه در این سواحل ظاهر میشوند، تمرکز اصلی بر لاکپشت منقاردار است که در فهرست گونههای بهشدت در معرض انقراض قرار دارد. بالادارس و تیمش نه تنها بر لانهها، بلکه بر تعامل لاکپشتهای جوان با عملیات صیادی سنتی در نزدیکی ساحل نیز نظارت میکنند.
تداوم این پروژه در طول دو دهه، فراتر از اعداد و ارقام علمی است. این پیوندی است که میان ۲۹۰ دانشآموز مدرسه روستا و محیط پیرامونشان ایجاد شده است. در ماکورو، حفاظت از طبیعت نه یک دستور دولتی، بلکه بخشی از هویت مردمی است که آموختهاند بقای این موجودات باستانی، با سرنوشت ساحل آنها گره خورده است.