روهان مایتی و امشکومار تیواری از هرباریوم ملی مرکزی، به همراه سودهانسو سکهار داش، در جریان پیمایشهای میدانی خود در اعماق ایالت آروناچال پرادش، با این جمعیت متمایز از کیوی وحشی مواجه شدند. این گیاه که اکنون با نام علمی Actinidia indica توصیف شده، درختچهای است رونده که ارتفاع آن به دو تا چهار متر میرسد. ساقههای جوان آن پوشیده از کرکهای ظریف و انبوهی است که در زیر لمس انگشتان، بافتی مخملگون دارند؛ جزئیاتی کوچک که نخستین سرنخها را برای شناسایی یک گونه منحصربهفرد به دست پژوهشگران داد.
گلهای این گونه جدید، با قطری حدود چهار تا شش سانتیمتر و رنگی میان سفید و کرم، در میان برگهای بزرگ و بیضیشکل گیاه خودنمایی میکنند. کشف این گیاه در مرز میان جنگلهای معتدل و نیمهگرمسیری، نشان از غنای بیولوژیکی منطقهای دارد که هنوز تمام اسرار خود را برای انسان فاش نکرده است. در حالی که ایالت آروناچال پرادش مرکز اصلی تولید تجاری کیوی در هند به شمار میرود، یافتن این خویشاوند وحشی و کمیاب، ارزش ژنتیکی و حفاظتی کوهستانهای هیمالیای شرقی را دوچندان میکند.
اگرچه این کشف فصلی نو در گیاهشناسی منطقه گشوده است، اما دانشمندان با احتیاط با آن برخورد میکنند. اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در حال حاضر این گونه را در رده «کمبود دادهها» طبقهبندی کرده است، چرا که Actinidia indica تنها در محدوده جغرافیایی بسیار محدودی در نزدیکی دره زیرو مشاهده شده است. پژوهشگران تاکید دارند که برای درک کامل گستره پراکندگی و وضعیت بقای این گیاه، نیاز به پیمایشهای گستردهتری در سراسر ایالت است.
این جستوجو، فراتر از یک ثبت علمی ساده، تلاشی است برای درک پیوندهای نادیده میان انسان و طبیعت در یکی از بکرترین نقاط جهان. در جایی که جامعه بومی آپاتانی قرنهاست در هارمونی با این زمینها زندگی میکنند، علم مدرن اکنون با نامگذاری این گونه، لایه دیگری از معنا را به جغرافیای سبز هیمالیا افزوده است.