تا پیش از پژوهشهای این عصبشناس در مرکز تحقیقات سرطان آلمان (DKFZ)، تصور بر این بود که تومورهای مرگبار مغزی تنها از طریق تقسیم سلولی مهارناپذیر گسترش مییابند. اما ونکاتارامانی در بررسیهای میکروسکوپی خود متوجه چیزی غیرعادی شد: سلولهای سرطانی گلیوبلاستوما، رشتههای باریک و بلندی به طول ۵۰۰ میکرومتر به سمت نورونهای سالم میفرستند. این رشتهها نه برای تخریب، بلکه برای برقراری ارتباط ایجاد میشوند.
این تومورها با ایجاد پیوندهایی شبیه به سیناپسهای عصبی، عملاً به شبکه مخابراتی مغز متصل میشوند. آنها به پیامهای الکتریکی که میان سلولهای سالم رد و بدل میشود گوش میدهند و از انرژی همان سیگنالها برای تغذیه و تکثیر سریع خود استفاده میکنند. این کشف، تومور را از یک توده مهاجم به یک انگل هوشمند تبدیل کرد که در سیستم عصبی میزبان رخنه کرده است.
اهمیت کار ونکاتارامانی تنها در درک زیستشناسی این بیماری نیست، بلکه در گشودن مسیری برای خاموش کردن این شبکه پنهان نهفته است. در بیمارستان دانشگاهی هایدلبرگ، اکنون پزشکان در حال بررسی این موضوع هستند که آیا داروهای موجود برای درمان صرع، مانند «پرامپانل»، میتوانند این گیرندههای خاص را مسدود کنند یا خیر. هدف، قطع کردن جریان الکتریکی است که تومور برای بقای خود به آن وابسته است.
در پایان مراسم، وقتی ونکاتارامانی مدال خود را جابهجا میکرد، نگاهها بیش از آنکه به جایزه باشد، به دورنمای درمانهایی بود که اکنون به جای حمله کور به سلولها، بر قطع ارتباطات فریبکارانه آنها تمرکز دارند. او نشان داد که گاهی برای مهار یک دشمن، باید ابتدا زبان گفتگو و شیوه شنود او را آموخت.