در ایالت کارناتاکا، جایی که پزشکان معمولاً نایاب هستند، این دانشکده مدلی متفاوت از آموزش را بنا نهاده است. مادوسودان سای، بنیانگذار این مرکز، بر این باور است که نباید میان نبوغ یک جوان و توانایی مالی خانوادهاش دیواری وجود داشته باشد. دانشجویان این مرکز که از سال ۲۰۲۳ آغاز به کار کرده است، متعهد میشوند پس از پایان تحصیلات، پنج سال را در بیمارستانهای وابسته یا مناطق محروم خدمت کنند؛ پیمانی اخلاقی که به جای پول، با تخصص بازپرداخت میشود.
این رویکرد پاسخی مستقیم به یک بحران ساختاری است: در حالی که دو سوم جمعیت هند در روستاها زندگی میکنند، کمتر از یک سوم پزشکان در این مناطق حضور دارند. در برخی ایالتها، برای هر ۲۲,۰۰۰ نفر تنها یک پزشک در دسترس است.
آنچه در این ساختمانهای نوساز جریان دارد، فراتر از انتقال دانش کالبدشناسی است. یکی از اعضای هیئت علمی از زنی روستایی میگوید که در جریان معاینات دورهای دانشجویان، وقتی متوجه شد برای درمان فشار خون بالا و دریافت دارو نیازی به پرداخت وجه ندارد، به پهنای صورت اشک ریخت. برای آن زن، لمس گوشی پزشکی بر روی سینه، نه یک اقدام تکنیکی، که تجربه انسانی دیده شدن پس از سالها فراموشی بود.
مأموریت این موسسه به مرزهای هند محدود نمیشود. این الگو پیش از این در فیجی نیز با راهاندازی بیمارستان قلب کودکان به اجرا درآمده است. دامینی که اکنون خود را برای جراحی یا طبابت آماده میکند، میگوید که میخواهد پزشک شود نه برای خودش، بلکه برای کودکانی در روستای خودش که رؤیاهای بزرگی دارند اما راهی برای رسیدن به آن نمییافتند. او حالا تجسم آن راه است.