در بهار سال ۲۰۲۶، شش مدرسه در کشورهای آرژانتین، بولیوی، کلمبیا، کاستاریکا، شیلی و پرو، به کانون یک تغییر آرام اما عمیق تبدیل شدهاند. این مدارس که از میان فراخوان نوآوری UNESCO برگزیده شدهاند، اکنون تحت نظارت شبکه RIINEE، مربیگری فشردهای را برای حذف موانع آموزشی آغاز کردهاند. اوخنیو سورین، مدیر نهاد «کلاس تو»، به جای تمرکز بر آمارهای انتزاعی، بر دستان معلمان تمرکز کرده است؛ آموزگارانی که میآموزند چگونه نرمافزارهای کتابخوان و بردهای ارتباطی را با برنامههای درسی استاندارد پیوند بزنند.
این برنامه مربیگری که شش ماه به طول میانجامد، پاسخی به یک خلاء قدیمی در منطقه است. در حالی که سالها دانشآموزان دارای معلولیت در مدارس عادی حضور داشتند، اما فقدان ابزارهای مناسب، آنها را در انزوایی ناخواسته قرار میداد. اکنون معلمان میآموزند که از «طراحی جهانی برای یادگیری» استفاده کنند، چارچوبی که در آن درسها به گونهای طراحی میشوند که برای هر ذهن و هر توانی، مسیری برای ورود باز باشد.
ریشههای این حرکت به سال ۲۰۰۴ و کنفرانسی در کارتاخنا بازمیگردد، جایی که شبکه RIINEE برای نخستین بار شکل گرفت. امروز، آن توافقهای دیپلماتیک در مدارس کوچک روستایی و شهری به ثمر نشسته است. در پاراگوئه، جنبش IÓN با همکاری بنیاد ساراکی، این دانش فنی را به یک مطالبه اجتماعی تبدیل کرده است. در کنگرهای که در آسونسیون برگزار میشود، خانوادهها و سیاستگذاران گرد هم میآیند تا نه فقط درباره بودجه، بلکه درباره حق انسانیِ فهمیدن و فهمیده شدن گفتگو کنند.
فناوری در اینجا نه برای جایگزینی انسان، بلکه برای آن است که هیچ انسانی به دلیل محدودیتهای فیزیکی از حقِ دانستن محروم نماند.
نقطه قوت این برنامه در سادگی آن نهفته است: یک معلم در کلمبیا یا شیلی، با استفاده از نرمافزارهای تبدیل متن به گفتار، پنجرهای را رو به دانشآموزی میگشاید که تا دیروز در سکوت محض به تخته سیاه مینگریست. این مربیگری، بیش از آنکه انتقالی تکنولوژیک باشد، تمرینی در پذیرش و کرامت انسانی است؛ تلاشی برای آنکه اطمینان حاصل شود کلاس درس، فضایی برای همه است.